Ahh... það er svo gaman að eiga afmæli. Einn dagur ársins þar sem allir þurfa að vera góðir og skemmtilegir við mann. "Ha? Ætlarðu ekki að gera pönnukökur fyrir mig í morgunmat??? En ég á AFMÆLI!" Og viti menn! Svo fær maður pönnukökur í morgunmat. "Bíddu... ætlarðu ekki að keyra mig í skólann af því þú ætlar að sofa lengur? En ÉG á AFMÆLI!" Og undur og stórmerki... maður þarf ekki að labba í skólann.

Þökk sé feisbúkk voru yfir 80 manns sem mundu eftir afmælinu mínu! Veggjakrotið var mikið og skemmtilegt. Takk allir Deginum eyddi ég mestmegnis í lítilli kompu í Árnagarði að gera ímaf verkefni. Það var samt ekkert leiðinlegt, það váru náttla allir svo skemmtilegir við mig! Ég fékk meira að segja pakka frá Díönu sætu og seinna um daginn komu Óskar & Renata í heimsókn á kafistofuna með pakka.

Oooog svo fór ég að vinna... "Bíddu... ætlarðu ekki að koma með mat handa mér í vinnuna? En ég á AAAFMÆLI!" og svo fær maður kvöldmat í vinnuna! Pabbi og Silla komu líka í heimsókn með ammlispakka. Sætu sætu. Síðan var ég sótt af riddara á silfurlituðum fáki "Ha?? Ætlarðu ekki að sækja mig í vinnuna af því það er Arsenal-leikur í sjónvarpinu?? Vott? Ég sem á AFMÆLI!" og riddarinn mætti og keyrði prinsessuna heim.

Þegar heim kom var mamma fína búin að baka súkkulaðiköku og Valla sæta að baka bananabrauð. Namminammnamm! Kósý spjall og kaka og fullt af bókapökkum. Fullkomið!

Takk öll þið fyrir að gera daginn svona skemmtilegan! :'') Þið eruð frábær!

Ef þetta er ekki það fyndasta sem þið hafið lesið þá megið þið endilega láta mig vita. Og ef þið áttuð leið í Baðhúsið í dag þá er þetta sumst ástæðan fyrir því að settlega móttökudaman var svona yfirmátakát og flissandi bjánaleg. Ég rakst á þetta á bloggi skrifuðu af læknanema í HÍ.

Það er greinilegt að það þyrfti að bæta við eins og einum málnotkunarkúrs þarna í læknadeildina!

Tekið úr alvöru læknaskýrslum, skrifuðum af alvöru læknum:

- Að höfðu samræði við lækni féllst hann á að koma sjálfviljugur inn...

- Á öðrum degi var hnéð betra og á þriðja degi var það alveg horfið...

- Daginn fyrir innlögn borðaði hún kvöldmat á eðlilegan hátt með kjötbollum...

- Eðlileg augnskoðun fyrir utan sérkennilegt andlitsfall…..

- Eftir það var hún í samkvæmi…

- Fékk vægan verk undir morgunsárið…

- Hún hefur þroskast eðlilega framan til…

- Hún rann til á svelli og virðist að lappirnar á henni hafi farið í sitt hvora áttina í byrjun desember...

- Húðin var rök og þurr...

- Misnotaði áfengi í óhófi áður fyrr…

- Móðir getur látið barnið sitja með því að setja fæturna í hring…

- Nú er svo komið fyrir henni að hún getur að mestu hjálpað sér sjálf…

- Saga er fengin hjá uppgefnum ættingjum…

- Sjúklingur á vanda til að fara austur í sveit um helgar. Þar datt undan henni hestur…

- Sjúklingur var í morgun að drekka te og borða maís þegar að bar mann sem heitir Kristmundur....

- Skoðun við komu leiðir í ljós unglingspilt…

- Tekin var mynd af sjúklingi sem sýndi breytingar í Hafnarfirði…

- Við komu á spítalann var sjúklingur fljótlega skoðaður af undirrituðum og kemur þá í ljós að um er að ræða 46 ára karlmann sem er mjög þrekvaxinn og vöðvastæltur…

- Við rectal exploration fannst stækkaður skjaldkirtill…

- Við skoðun á sjúklingi kemur fram áberandi kyndeyfð…

- Við skoðun eru engar eitlastækkanir að gagni…

- Það sem fyllti mælinn var þvagleki…

- Það vottar fyrir gyllinæð hægra megin á kálfa…

- Þegar hann var lagður inn hafði ör hjartsláttur stoppað og honum leið betur.

- Þessi maður veit ekkert um skyldleika í ætt….

- Sjúklingur batnar ef lagst er ofan á hann…

- Sjúklingur borðar reglulegt mataræði…

- Sjúklingur er ekki þekktur fyrir að fremja sjálfsmorð....

- Sjúklingur er fertug, að öðru leyti ekkert athugavert....

- Sjúklingur er svo hress að hann gæti gengið langleiðina til Akureyrar…

- Sjúklingur er tilfinningalaus frá tá og niður úr.

- Sjúklingur fékk sér vöfflur í morgunmat og var kominn með lystarstol í hádeginu....

- Sjúklingur fékk þá mjög langsótt kvef…

- Sjúklingur fær verki í bringuna ef hún liggur á vinstri hlið lengur en í eitt ár...

- Sjúklingur hefur aldrei fundið fyrir þessum verkjum nema þegar hann vaskar upp í sumarbústað en er ráðlagt eftirlit ef verkirnir koma fram við önnur tækifæri…

- Sjúklingur hefur átt við gott heilsufar að stríða…

- Sjúklingur hefur fremur óbærilega verki…

- Sjúklingur hefur formlegar hægðir…

- Sjúklingur hefur skilið eftir hvítu blóðkornin á öðrum spítala....

- Sjúklingur hefur verið að þyngjast af asmanum sl. sólarhring…

- Sjúklingur hefur verið mædd sl. fimm ár…

- Sjúklingur hefur verið niðurdreginn alveg síðan hann byrjaði að hitta mig 1983.

- Sjúklingur lenti á parketgólfi og bar fyrir sig höndina með þeim árangri að hún brotnaði…

- Sjúklingur hefur verið í vandræðum með gervifótinn en hann hefur haft fjóra fætur frá því að hann lenti í slysinu, en þann síðasta fékk hann í apríl sl...

- Sjúklingur lærði söngnám…

- Sjúklingur tekur engin lyf en magnyl þess á milli…

- Sjúklingur tárast og grætur stöðugt. Virðist líka vera niðurdreginn....

- Sjúklingur var í góðu ásigkomulagi þangað til flugvélin hans varð eldsneytislaus og hrapaði...

"Ég trúi ekki að ég þurfi að fara á fætur" Hugsaði ég klukkan 9 í morgun eftir þriggja tíma svefn. Ég staulaðist ringluð niður, borðaði, pissaði og klæddi mig allt í mjög ringlaðri röð. Ringlaðist út í bíl og af stað í vinnuna.

Eftir að hafa sett kaffikönnuna af stað og kveikt á tónlistinni upp í tækjasal var kominn tími til að opna Baðhúsið. Ég skundaði fram, opnaði millihurðina, skundaði að rafmagnshurðinni, millihurðin skelltist, ég opnaðir rafmagnshurðina. Millihurðin skelltist? "Millihurðin á alls ekki að skellast!" Hugsaði ég og um leið og ég snéri mér við mundi ég að það er komin ný og betrumbætt millihurð með pumpu sem lokast sjálfkrafa. "Neineinei!" Sagði ég upphátt við skóhillurnar.

Ég var búin að læsa mig og þar með aðra úti. Stóð eins og auli, síma- og lyklalaus þegar fyrstu konurnar mættu á staðinn. "Góðan daginn" sagði ég "Mætti ég nokkuð fá að hringja hjá ykkur, ég er nefnilega búin að læsa okkur úti" Konurnar voru skilningsríkar og vorkenndu mér svolítið þar sem ég hljóp um allt með mömmu framkvæmdarstjóra í símanum að reyna hinar ýmsustu leynileiðir til að komast inn. Ekkert gekk. Allt harðlæst alls staðar og ekki náðist í eina einustu manneskju með lyklavöld.

Andyrið fylltist brátt af konum sem stilltu sér upp við skóhillurnar, biðu þolinmóðar og komu með uppástungur. Átján sinnum þurfti ég að útskýra málið fyrir undrandi nýkomnum. "Góðan daginn, ég læsti okkur úti en við erum að reyna að redda þessu" Sagði ég glaðlega og hljóp svo um og reyndi aftur að opna hinar ýmsu hurðir svo það liti nú út fyrir að ég hefði einhverjar hugmyndir um hvernig ætti að leysa þetta. Á einum tímapunkti var ég komin upp á þak Baðhússins og klifraði þar fram og til baka í brunastiganum að reyna að finna inngönguleið.

Mamma framkvæmdarstjóri mætti á svæðið með hrúgu af lyklum sem enginn vissi að hverju gengu. Við prófuðum alla lyklana á öllum hurðum og loksins... Loksins loksins gekk einn lykillinn að einni hurðinni. 40 mínútna upphitun kvennanna í andyrinu var lokið og þeim hleypt inn á hlaupabrettin. "Verður ekki örugglega Body Pump tími á eftir" Spurði ein sem hafði beðið frammi. "Jújújú" fullyrti ég, enda datt mér ekki í hug annað en að það sem eftir var dagsins hlyti að ganga snurðulaust fyrir sig. "Klukkan er nefnilega orðin hálfellefu og kennarinn er ekki komin" sagði konan...

Þegar við komumst inn var síminn hringjandi. "Ég er búin að reyna að hringja og hringja! Ég er að tilkynna veikindi BodyPump kennarans" Jahá, auðvitað! Stuttu síðar hringdi síminn aftur "Góðan daginn. Jón Jónsson* heiti ég, bý hérna við hliðina á, og ég er að hringja til að kvarta" "Já einmitt" Sagði ég, ekki hið minnsta hissa. Maðurinn hafði legið andvaka í alla nótt þar sem gleymdist að slökkva á viftunni uppi á þaki, sem er frekar hávær, í gærkvöldi. Hann var frekar reiður og samtalið ekkert sérstaklega ánægjulegt.

Það sem eftir var dagsins var ég á varðbergi fyrir skógareldum, snjóflóðum og öðrum náttúruhamförum sem ég bjóst allt eins við að ryddust inn í líf mitt á þessum hættulega sunnudegi.

*dulnefni

Þótt ótrúlegt sé þá kemur það alveg reglulega fyrir mig. Oftast er málið það að ég gleymi einfaldlega að ég hafi komið á bíl og labba heim. Þá geng ég yfirleitt að honum vísum daginn eftir á bílastæðinu hjá Árnagarði.

Ég var beðin um að vinna í Þrekhúsinu í kvöld. Ég játti því að sjálfsögðu, maður segir ekki nei við vinnu nú til dags. Vaktin átti að byrja 4 og þar sem ég var eitthvað sein að koma mér af stað ákvað ég að keyra svo ég mætti ekki of seint.

Ég stökk út kl. 5 í 4 með bíllykilinn á lofti. Svipaðist um en sá hann ekki fljótu bragði. "Hvar er bíllinn??" Spurði ég "litla" bróður minn sem hafði elt mig út á sokkunum glamrandi á gítarinn. Hann sá hann ekki frekar en ég. "Lagði ég í næstu götu?" orðin freeekar stressuð og hissa á þessu. "Hvenær var ég á honum síðast...?" Obbossí... Það var á föstudaginn þegar ég fór í vísó í Forlagið!

Ekkert annað að gera en að hlaupa af stað í Þrekhúsið. Ég var orðin svo stressuð eitthvað að í öllu ringlinu hljóp ég í rammvitlausa átt og fór því mun lengri leið en ég hefði þurft. Þar sem ég æddi áfram í grenjandi rigningu með úlpuna flaksandi vegna bilaðs renniláss, hárið í hvirfilvindi utan um hausinn á mér sökum roks mundi ég að bíllinn er alls ekkert hjá Forlaginu. Hann kúrir fyrir utan hjá Nonna á Seltjarnarnesinu. Eins gott að ég byrjaði ekki á því að labba á Ránargötuna að ná í hann.