Safnafræði, Lyfjafræði, Bókasafnsfræði, Matvælafræði, Lögfræði, Náttúrufræði. Þetta eru aðeins nokkur af þeim fjölmörgu fræðum sem Háskóli Íslands hefur upp á að bjóða en þangað fór ég einmitt í heimsókn í gær. Átti þessi heimsókn að hjálpa mér að ákveða hvað ég myndi hugsanlega vilja fara í í framtíðinni og það gerði hún svo sannarlega!

Ég fór með Söndru og Önnu Veroniku. Við byrjuðum á því að keyra í kringum Háskólasvæðið í leit að bílastæði. Ferðinni var síðan heitið á kynningu Hugvísindadeildar Háskólans. Þar voru básar fyrir fjölmörg tungumál, bás fyrir sagnfræði, málvísindi, táknmálsfræði o.fl. Þar var t.d. þýskubás þar sem stóð mjög ágengur maður með bunka af gulum blöðum. Hann bað mig þrisvar um að taka þátt í þýskuþraut, á þýsku… “nein bitte, Ich sprechen nicht Deautch!” Reyndi ég að koma manninum í skilning um! En þetta þýddi greinilega e-ð annað en ég hélt því maðurinn ætlaði ekki að gefast upp! Innst í horni herbergisins, undir skilti sem á stóð Málvísindi, stóð afar feiminn maður. Hann var ekki jafnáfjáður og hinir að kynna sitt fag því ég þurfti að fara til hans og lýsa yfir áhuga mínum á Málvísindum og þá loks bauð hann mér bækling.

Næst var ferðinni heitið í Odda. Þar kíktum við inn á Lögfræðifyrirlestur sem átti að veita verðandi stúdentum innsýn í lögfræðikennsluna hjá HÍ. Ef ég hefði verið að skipuleggja þessa kynningu þá hefði ég án efa valið e-n annan til þess að halda þennan fyrirlestur því það heyrðist ekki baun í greyið konunni sem stóð þarna og muldraði.

Síðasta byggingin sem við heimsóttum var Náttúrufræðahúsið. Fyrsta manneskjan sem ég rakst á var Baldvin, stærðfræðikennarinn minn úr 3. bekk, hann var að dreifa stærðfræðibæklingum. Hann virtist afar hissa að sjá mig, ekki skrýtið kannski ef hann myndi eftir stærðfræðikunnáttu minni sem er ekki upp á marga fiska. Þegar ég sá á honum undrunarsvipinn flýtti ég mér að benda á Önnu sem stóð við hliðina á mér “ég er bara hérna með henni!” “Nújæja” Sagði Baldvin “Ég ætla samt að biðja þig um að fara ekki að hlægja og hlaupa út eins og einn hérna áðan!” “Nei, ég lofa” Sagði ég og þáði meira að segja stærðfræðibækling! Við kíktum inn í líffræðistofuna og fylgdumst með stelpu sem var að kryfja fisk. Þar sá ég einnig krukku með pungrækjum í og sæbjúga. Ég var næstum því búin að gera það sem Baldvin hafði beðið mig um að gera ekki þegar við heimsóttum eðlisfræðibásinn. Þar stóð myndarlegur ungur maður í köflóttum buxum og var að tala við Rósu, sem er í 5.bekk í MR. “Já, það er mjög gaman í Eðlisfræði í HÍ. Við erum 7, sem þýðir að það eru tveir og hálfur nemandi á hvern kennara. Hahaha!” Ég starði bara og hafði ekkert til málanna að leggja. “Árshátíðin okkar er haldin í heimahúsi, ásamt stærðfræðideildinni. Hahaha” Rósa spurði þá unga manninn hvort það væru margar stelpur að læra eðlisfræði í HÍ. “Nei, bara ein.... Okkur vantar stelpur” Sagði hann í einlægum tón. Þegar þarna var komið í samræðunum þá fór ég, settist í sófa og fór að lesa Latíubæklinginn sem ég hafði fengið í Hugvísindakynningunni. Svona eins og í mótmælaskyni.

Á heildina litið var þetta hin ágætasta heimsókn sem sannfærði mig endalnlega um það að náttúrufræði væri ekki minn tebolli!

Jæja… Ég ætlaði nú að vera búin að skrifa um þetta fyrir löngu en hafði bara ekki tíma! Hér kemur samt frásögn af árshátíðinni J

Þá er árshátið Framtíðarinnar um garð gengin! Ég verð að segja fyrir mitt leyti að þessi árshátíð var mun skemmtilegri en árshátíð skólafélagsins. Ég var ekki veik, ég þurfti ekki að sleppa ballinu og það var engum tölvum stolið þetta kvöld!

Gleðin hófst á miðvikudaginn. Hildur, Guðrún Elsa og ég hittumst heima hjá Gretu og elduðum mat fyrir árshátíðarkvöldið. Það var alveg hryllilega gaman!  Ég var klárlega langbest í að vefja beikonrúllur, enda fengið mikla æfingu í vinnunni!  Síðan bjó Greta til ljúffenga grænmetissúpu og kjúklinganúðlur. Eftirrétturinn var svo súkkulaðifrómas. Það var hrein kvöl og pína að mega ekki borða þetta strax og við þurftum að láta okkur nægja að panta pizzu!

Fimmtudagurinn byrjaði með afmælissöng. Hann Ásbjörn litli bróðir minn átti nefninlega 13 ára afmæli á fimmtudaginn! Svo fór ég að ryksuga og taka til því morgunpartýið átti að byrja kl. 10! Ég bakaði vöfflur og fólk kom með ýmislegt gómsætt. Þetta byrjaði svolítið stirt hjá okkur, við gerðum meðal annars misheppnaða tilraun til að fara í Actionary. Þetta endaði samt ágætlega með því að við horfðum á “You are what you eat”

Hafið þið prófað að fara í vax? Fannst ykkur það sárt? Ég fór nefnilega í vax þennan dag… Það var ekkert rosalega sárt, þó ekkert þægilegt! Það sem maður leggur á sig! Hildur og ég fórum til Gretu að gera okkur fínar og drusluðumst síðan fram og til baka útí bíl með potta og föt og skálar… Þess má til gamans geta að nú hefur nágranni Gretu séð á mér afturendan því pilsið á kjólnum mínum fauk upp sem ég var að skorða risapott af grænmetissúpu inn í bíl. Alltaf gaman af svona uppákomum! Við héldum heim til Huldu og þess má til enn meira gamans geta að sem ég var að taka sama súpupottinn út úr bílnum þá feykti vindhviða pilsinu mínu upp og nágranni Huldu sem stóð út í glugga varð vitni að öllu saman! Mér var farið að finnast þetta frekar þreytt grín! Kvöldið var frábært! Maturinn æðislegur, félagsskapurinn æðislegri, allir svo fínir og allt bara æði! Ég tók líka fullt af myndum sem þið getið skoðað hérna til vinstri á síðunni minni.

Partýið var með þeim betri! Þar var hægt að finna eitthvað fyrir alla! Kósí spjall í eldhúsinu, Singstar keppni í sjónvarpsherberginu, Dansiball í stofunni, klósettpartý… inni á klósetti (dö) og ef maður villtist niður í kjallara var þar að finna hóp af Bretum að spila billiard Ég hljóp um allt hús eins og óð og tók myndir af öllu saman! Seinna um kvöldið kom B-bekkurinn + nokkrir Nesstrákar. Betra gerist það varla! Þegar eitthvað var liðið á kvöldið gekk Erna upp að mér og spurði hvort ég hefði nokkuð séð Þuru “Nei” sagði ég, nú? Er ekki allt í lagi?” Erna “jújú” inquit “Ég er bara ekkert búin að sjá hana svo lengi!” Ég ákvað að litast um eftir Þuru og skoppaði niður í Breta-kjallara. Ég opnaði varlega því ég heyrði karlmannsrödd tala mjög hátt, hann var greinilega að tala um eitthvað afar mikilvægt! Þegar ég gekk inn sá ég Arnþór, kærasta Huldu sitja í tröppunum að tala við, tja, í rauninni sjálfan sig. Þura lá nefninlega á gólfinu fyrir framan hann alveg stein! Ég settist við hliðina á henni og pikkaði aðeins í hana. “Jolly good!” Sagði hún þá og settist upp. Samræðurnar héldu svo áfram á bresku. Ég taldi verki mínu lokið og fór aftur upp.

Það var kominn tími til að halda á ballið! Greta var svo góð að gefa mér far ásamt Ernu og Kristjáni. Þetta byrjaði svona frekar rólega, þangað til að Quarashi kom, þá var allt vitlaus! Fólk hoppaði eins og brjálæðingar og öskraði með. Ég ákvað að slást í hópinn og byrjaði að hoppa með. Það vildi þó ekki betur til en svo að stelpa í pinnahælum lenti ofan á ristinni á mér í miðju hoppi. Ég ákvað að láta þetta gott heita af Quarashi í bili og fór að leita að Gretu sem var með bíllykil þar sem ég var með hentugri skó úti í bíl, ég vildi nefnilega ekki fá blóð í fínu skóna Það var hægara sagt en gert að fá að fara út í bíl og þurfti ég að kreista fram nokkur tár framan í dyraverðina til að fá mínu fram. Eftir það var ég mest í litla salnum að rokka feitt við cover-bandið þar inni. Það var massagaman!

Við Nonni, Hrafn, Óli og Hjalti Rafn vorum svo heppin að fá far heim með Gunna Sig. Bless him! Þar sem við vorum einum of mörg þurfti Hjalti að fara í skottið. Og þar sem við vorum svöng og þurftum að fá okkur að borða áður en við færum heim þá þurfti Hjalti greyið að ver svolítið lengi í skottinu! Þannig að hvort það var áfengismagni í blóði að kenna eða súrefnisskorti í skotti skal ég ekki segja, en hann Hjalti mundi ekkert hvar hann átti heima þegar komið var að því að skila honum þangað. “Hvar á Hjalti eiginlega heima?” Spurði Gunni mig þegar við keyrðum inn í Vesturbæinn “Hmm… Einhversstaðar rétt hjá Grandavegi held ég” Svaraði ég. Við ákváðum þó að ráðleggja okkur við Hjalta og kölluðum því aftur í skott: “Hvar áttu heima Hjalti” Svarið sem við fengum var frekar óljóst. “uuhh… Aflagranda…. Uhh… 12” Svo við keyrðum á Aflagranda og stoppuðum fyrir framan hús númer 12. Skottið var opnað og Hjalta hleypt út. Okkur til mikillar undrunar gekk Hjalti þó ekki inn í hús númer 12 heldur fór hann í þveröfuga átt og hvarf úr augsýn. Nokkrum dögum seinna komumst við að því að hakk Hjalti á ekki heima á Aflagranda 12, heldur Aflagranda 19.

Þetta var frábært kvöld og ég vona að ég eigi eftir að upplifa mörg slík í viðbót! (væmni) Vá hvað þetta er orðið langt hjá mér!!! Nennti einhver að lesa þetta? Jæja, svo hvet ég alla til að koma hingað og skoða myndirnar, þær eru hérna til vinstri, Maxima klikkar ekki