... Eða þannig. Mér leið allavega ekkert sérstaklega eins og ég væri velkomin í þessa næsthelgustu borg Islam á eftir Mekkah. Aðeins eitt hótel í allri borginni tekur við ó-múslimsku fólki. Hótelið er í útjaðri borgarinnar en umhverfis borgina eru alls staðar skilti þar sem stendur: Mahram area, non-muslims not allowed. Vopnaðir menn gæta þess síðan að þessu sé framfylgt. Í Medina þurfa konur að hylja sig öllum stundum, engar undantekningar. Það var því ansi svartklædd og vel hulin ég sem gekk út af hótelinu um kvöldið ásamt nokkrum öðrum í leit að veitingastað sem átti að vera í næsta nágrenni. Við komuna á hótelið hafði verið brýnt fyrir okkur að fara alls ekki inn í sjálfa borgina. Við mættum bara rétt svo rölta á þennan veitingastað og síðan ekki söguna meir. Við komum inn og báðum um sæti í “family section” sem er nauðsynlegt þegar kvenmaður er með í för. Þjónninn vísaði okkur í þann hluta veitingastaðarins sem var hólfaður niður og lokaður af með tjöldum, þetta litu svolítið út eins og mátunarklefar í fataverslun. Við settumst inn í einn klefann og skoðuðum matseðilinn. Sem betur fer voru myndir af réttunum því seðillinn var allur á arabísku. Við vorum rétt farin að velta fyrir okkur hvenær þjónninn kæmi að taka pöntunina þegar svolítið afar undarlegt gerðist. Hvítur sími á veggnum inni í klefanum okkar fór að hringja! Við litum frekar undrandi hvort á annað; áttum við að svara í þennan síma? Það endaði með því að eitt okkar svaraði og þá var þetta þjónninn að spyrja hvort við værum tilbúin að panta! Hann gat að sjálfsögðu ekki kíkt við inn í klefann þar sem svona ógisslega ógheilagur kvenmaður eins og ég sat þar!

Daginn eftir var komið að fyrsta pílagrímafluginu mínu. Hafandi heyrt ansi margar skrautlegar sögur af þessum flugum var ekki laust við að ég væri með smá fiðring í maganum þar sem ég stóð við hurðina mína á flugvellinum í Adana, Tyrklandi og beið eftir farþegunum. Ég var búin að heyra að þetta væri mestmegnis gamalt fólk sem hefði safnað sér fyrir pílagrímaferðinni miklu allt sitt líf. Þetta fólk hefði líklega ekki komið í flugvél áður og kynni þar af leiðandi ekki vel að haga sér þar. Fólkið kynni líklega enga ensku og fyrir einhver mistök vorum við ekki með neinn tyrkneskumælandi áhafnarmeðlim með okkur. Þetta yrði forvitnilegt. “Passengers on the way” hljómaði í kallkerfinu og um leið sá ég hurðina á terminalinu opnast. Ég átti bágt með að skella ekki örlítið upp úr. Elsku gamla fólkið sem langflest gekk við staf kom hlaupandi út úr flugstöðinni! Allir vildu vera fyrstir um borð. Þau komu lafmóð og skælbrosandi upp stigann og vildu öll fá að sitja fremst í vélinni. Þau voru öll eins klædd að pílagríma sið og voru öll með eins töskur. Við hjálpuðum þeim að koma sér fyrir og það gekk ekki átakalaust að útskýra fyrir þeim að töskur og aðrir pinklar þyrftu að fara upp í farangurshólfin fyrir ofan sætin. Ég var löngu búin að gefast upp á að tala ensku, það var alveg eins gott að spjalla bara við þau á íslensku, brosa nógu mikið og vera góð, þá létu þau segjast.

Það var komið að því að sýna öryggisbúnað vélarinnar. Kynningin er lesin á ensku og áheyrendur mínir fylgdust grannt með. Þau reyndu samviskusamlega að spenna sætisbeltin þegar ég sýndi þeim hvernig það er gert og flissuðu að súrefnisgrímunum. Þegar kom að því að sýna björgunarvestin kom babb í bátinn. Einn snillingurinn hafði fundið björgunarvestið sitt sem er geymt í loftinu fyrir ofan sætin. Hann opnaði hólfið, tók vestið “sitt” og setti það ofan í tösku hjá sér. Allir sem sátu í næsta nágrenni við manninn hermdu að sjálfsögðu eftir og ég þurfti því að hlaupa til og safna rúmlega 10 björgunarvestum saman og sannfæra fólkið með handapati um að það ætti í alvörunni ekki að eiga vestin. Ég var þó heppnari en Tas félagi minn sem var að sýna sömu öryggisleiðbeiningar annars staðar í vélinni. Hans áhorfendur voru svo ofboðlega skarpir að þeir voru margir búnir að klæða sig í björgunarvestin þegar hann komst til þeirra. “Þetta verður skrautlegt” hugsaði ég á meðan ég gekk brosandi í gegnum vélina og spennti gamla fólkið í beltin sín, leysti flækjur, lagaði sætisbök og kinkaði brosandi kolli þegar þau sögðu eitthvað við mig.

Flugið gekk einstaklega vel. Eftir flugtak setti fyrsta freyjan, hann Kristján, bænaspóluna í tækið og fólkið fylgdist grannt með. Bænasöngurinn ómaði um vélinna á meðan ég rétti brosandi farþegunum heitan morgunmat og leyfði þeim að klípa mig í kinnarnar og klappa mér á kollinn. “Hvar í veröldinni er ég eiginlega?” Stóð ég mig að því að hugsa í félagsskap 200 aldraðra múslima, sem lágu á bæn í flugvélinni þar sem ég safnaði saman ruslinu og reyndi að halda slæðunni á hattinum mínum frá andlitinu og úr morgunmat farþeganna. Þetta var allt svo súrrealískt og um leið svo ótrúlega gaman. Ég hef síðan aldrei vitað þakklátara fólk en elsku farþegana mína þegar við kvöddum þau í Medina. Karlarnir hneigðu sig og beygðu og konurnar kysstu mig á báðar kinnar og klöppuðu mér í kveðjuskyni.

Svona voru öll flugin mín fimm frá Medina. Áhöfnin mín sú besta mögulega ogf farþegarnir yndislegir og bara píííínu erfiðir. Nú er ég komin aftur “heim” til Jeddah og hef ekki séð dagsljós í 10 daga... Nætuvöktunum er þó lokið í bili og nú tekur við það verkefni að snúa sólarhringnum aftur við svo ég geti farið að kíkja á ströndina, sólina, fiskana, í ræktina og allt hitt sem er svo gott við Jeddah.

Það er bara svo gaman að vera til og fá að upplifa hluti sem maður hefur aldrei reynt áður!!

Kveðja úr eyðimörkinni,

Jákvæða Gyða

“15 minutes to landing” Sagði flugstjórinn í kallkerfið. Fyrsta freyjan í fluginu okkar frá London til Saudi minnti allar stelpurnar á að vera með hattana og slæðurnar rétt á okkur áður en við lentum. Ef að flugvallarstarfsmennirnir kæmu inn og sæju okkur þarna með hárið flaksandi gætum við lent í vandræðum. Ég leit yfir hópinn. Stelpurnar hjálpuðu hvorri annarri að setja upp hattana og vefja slæðunum rétt. Allir voru sestir og búnir að spenna beltin þegar við lentum, enda ekki við öðru að búast þar sem farþegarnir voru u.þ.b. 60 flugfreyjur, 20 flugmenn og nokkrir flugvirkjar. Við vorum lent og ég rifjaði upp í höfðinu á mér allt sem mátti ekki gera. Ekki láta sjást í hárið. Ekki láta sjást í iljarnar. Ekki mynda augnsamband. Ég sat því þarna alveg stíf með báða fætur á gólfinu og beið eftir að við renndum upp að stæðinu okkar og flugvallarstarfsmennirnir kæmu inn.

Hurry up and wait á svo sannarlega við þetta starf sem ég er í núna. Tveimur tímum síðar vorum við enn á flugbrautinni, ekki einu sinni búin að fá stæði. Ég var búin að taka af mér hattinn og setja lappirnar upp í næsta sæti. Flugstjórinn tilkynnti nýjustu fréttir í kallkerfið: Nú væru allir sem vinna á flugvellinum farnir að biðja og því ekkert hægt að gera í okkar málum a.m.k. næstu 40 mínúturnar. Að lokum fengum við stæði og fengum meira að segja að fara út úr vélinni. Ég steig út í hitann með hattinn og slæðuna kyrfilega festa á höfðinu.

Eftir nokkurra klukkutíma bið á flugvellinum og rútuferð var klukkan orðin 11 að morgni og við vorum við komin upp á hótel. Ég fann fyrir smá seiðingi í maganum og vonaði innilega að herbergið mitt, þar sem ég kæmi til með að búa næstu 3 mánuði, yrði ásættanlegt. Hótelstjórinn sjálfur tók á móti allri strollunni með bugtum og beygjum og reyndi að bjóða alla persónulega velkomna. Hann hafði haldið morgunmatnum opnum lengur fyrir okkur og bauð okkur að fá okkur snarl áður en við færum upp á herbergi. Við stelpurnar fengum afhenta okkar eigin abayu sem er svona búrka. Hún er síðerma og ökklasíð og með henni fylgdi slæða til að binda um hárið. Hins vegar þyrftum við ekki að vera með slæðuna inni á hótelinu, bara í abayunni. Hótelstjórinn rétti síðan öllum herbergislykilinn sinn og hver þeirra var merktur með nafni. Minn var merktur með þessu fína nýja nafni, Mr. Gyba, hljómar það ekki vel?

Herbergið mitt er ósköp fínt. Mjög rúmgott og nóg skápapláss. Baðherbergið hreint og sturtan góð. Internetið virkar (7,9,13) og sjónvarpið líka. Loftkælingin kælir vel og eini gallin við hana er að ég kann ekki að slökkva á henni. Ég vona að ég vakni ekki með bullandi kvef. Crew herbergið okkar er herbergi sem við fáum að hafa alveg út af fyrir okkur. Þar megum við vera í okkar eigin fötum og blanda geði og enginn annar hefur aðgang að þessu herbergi. Það er ÆÐI!! Vatn, heitt te og kaffi á boðstólnum 24/7, borðtennisborð, billiardborð og fótboltaspil. Góðir sófar og fullt af plássi. Ég sé fyrir mér að geta haft það ósköp gott með fólkinu þarna, spjallað, spilað og verið ég sjálf.

Eftir góðan lúr fórum við að sjálfsögðu á stúfana að skoða okkur um. Við röltum niður á markaðinn þar sem allir voru í óðaönn að loka litlu búðunum sínum. Ómandi söngurinn í mörgum turnum allt í kring gaf skýringuna til kynna, það var að koma bænatími og allt yrði því lokað næstu 20 mínúturnar. Fólkið flykktist á einhverskonar risaalmenningsbænamottur, fór úr skónum og lagðist á bæn. Á meðan röltum við um göturnar og skoðuðum básana. Verslunareigendur þurftu ekki að hafa fyrir því að læsa búðunum sínum með hengilásum, það var í flestum tilvikum látið nægja að strengja lítinn spotta fyrir innganginn til að gefa til kynna að nú væri lokað. Skýringin er sú að hér stelur enginn neinu, fólk vill frekar halda á sér hendinni.

Konurnar eru huldar frá toppi til táar, flestar aðeins með rifu fyrir augunum, sumar ekki einu sinni með svoleiðis. Mennirnir klæðast flestir hvítum “kjólum” og eru með svona viskustykki á hausnum. Þeir ganga um saman, leiðast og kitla hvern annan ástúðlega, merki um vináttu karlmanna hérna í Saudi. Þetta er mjög eðlilegt hér en ó mæ hvað mér finnst skrýtið að sjá þetta! Ég gerði ekki mikið á markaðnum í dag annað en að gleypa í mig með augunum þennan framandi heim og reyna að kafna ekki í nýjum lyktum sem voru út um allt, lykt af hita, sterku kryddi, alls konar hnetum og döðlum og öðru sem ég þekki ekki. Alls staðar var gull og skartgripir til sölu, fallegir klútar og abayur í miklu úrvali. Við stelpurnar splæstum allar í eina “flotta” abayu svo við þyrftum ekki alltaf að vera í þessari svörtu ljótu frá hótelinu. Í henni litum við nefnilega allar út fyrir að vera dómarar á leið í réttarsal frekar en fabulous flugfreyjur. Nú er ég komin upp á herbergi aftur og ætla bráðum að fara að kúra. Ég læt heyra í mér aftur bráðum.

Klukkan er 03:53 og ég stend fyrir framan spegilinn inni á baði og spreyja hárspreyi í augað á mér. Alveg óvart auðvitað, er bara ekki nógu vöknuð til að miða almennilega. Ég reikna tímann sem ég þarf í undirbúning fyrir morgunflug mjög nákvæmlega. Mæting á Hotel Cabin er kl. 05.00. Ég stilli klukkuna á 03.45 og gef mér korter í að opna augun, fara á klósettið og fá mér banana. Korter í hár og korter í andlitsmálun. Þá er klukkan orðin 04.30 og korter í að ég þurfi að leggja af stað. Þetta korter er yfirleitt mjög vel nýtt hjá mér í alls konar ófyrirsjáanlegt vesen eins og að leita út um allt að sokkabuxunum mínum sem ég var alveg viss um að hafa farið úr fyrir framan sjónvarpið en voru síðan eftir allt saman á stólnum inni í eldhúsi.

Kl. 04:45 legg ég af stað. Mikið óskaplega finnst mér leiðinlegt að útvarpið í bílnum mínum skuli ekki virka. Ég er því alein í þögninni þær mínútur sem tekur að keyra á Hótel Cabin. Ég og flugfreyjutaskan hittum fleiri flugfreyjur með eins töskur í lobbíinu. Fullt af fallegu og hressu fólki samankomið kl. 05:00 að morgni. Fyndið að hugsa til þess að hjá strákunum mínum á Reynimelnum er ennþá mið nótt. Við tekur 40 mínútna rútuferð út á völl. Í rútunni heyrir maður nýjustu fréttir, spjallar og deilir skemmtilegum bransasögum með hinum. Úti á velli setur maður í fimmta gír, drífa sig í gegnum öryggisleit og upp að hliði, komast inn í vél sem fyrst svo hægt sé að fara í gegnum rútínuna sem þarf að fara í gegnum áður en farþegum er hleypt um borð. Allir með krossaða putta og vona að ekkert komi upp á svo að vélin komist í loftið á réttum tíma.

Þennan daginn er ég komin heim til mín kl. 17:00 eftir skemmtilegan dag með skemmtilegu fólki. Ákveðin í að nýta það sem eftir er dagsins í kósýheit með fólkinu mínu reyni ég að hunsa þyngslin á bak við augun og fer í staðinn í það að plana kvöldmat. Eftir mat skipa ég Kjartani mínum með mér í ísbíltúr og smala síðan heimilismönnum í sófann til að horfa á bíómynd. Ég rétt næ að klára ísinn áður en ég lognast út af. Korter búið af myndinni og klukkan ekki orðin 9. Það er samt allt í lagi. Ósköp notalegt bara að liggja á öxlinni á Kjartani og rumska ekki nema þegar eitthvað fyndið gerist í myndinni og Kjartan hristist aðeins af hlátri og mamma hlær hátt hinum megin við mig. Kjartan og mamma klára ísinn og myndina áður en þau vekja mig rétt nógu mikið til þess að koma mér upp í rúm. Löngum og góðum degi er lokið og við tekur verðskuldaður svefn.

Það var aldeilis að ég ætlaði að vera dugleg í gær. Ég stillti klukkuna á 08.00 (á laugardegi nota bene) og fór á fætur eftir aðeins eitt snooze. Ég hleypti fyglinu út og við snæddum saman morgunmat í rólegheitum og flettum gosfréttum. Ég las þær og Elías át þær. Eftir lýsis- og vítamíninntöku var komið að nestisgerð. Afgangar voru gripnir úr ísskápnum og settir í nestisbox og tvö hafrakex í plastpoka með. Ég dró síðan fram blandarann góða og skellti skyri, banana og frosnum jarðaberjum ofan í. Hollt, gott og umfram allt ódýrt nesti. Heimagerða jógúrtið setti ég síðan í þartilgerða dollu sem ég keypti í Krónunni ekki alls fyrir löngu. Dollan tekur hálfan lítra af vökva og lokast þétt og örugglega. Til enn meira öryggis setti ég dolluna ofan í plastpoka áður en ég setti hana ofan í skólatöskuna ásamt hinu nestinu, tölvu, hleðslutæki, veski, síma o.s.frv.

Nú er ég komin með móral yfir færslunni sem var efst svo ég ákvað að taka hana út. Málin leysast víst ekki með því að kvarta yfir þeim við alla og engan á óvirðulegum bloggsíðum og því hef ég ákveðið að fara aðrar leiðir til þess að finna lausn.

Ég sit og hamra inn (vonandi) gáfulegan texta og vista í öðru hverju hamri. Orðin eru orðin (haha) 9010 á 26 síðum sem er ansi gott. Ég stefni á að hafa ferlíkið 50 síður þannig að það vantar enn nokkuð upp á en þetta hlýtur allt að koma.

Hafið þið heyrt um kynlífslíkinguna og drukknunarlíkinguna? Þær eiga að hjálpa manni að komast að því hvort maður njóti þess sem maður er að gera eða ekki. Ímyndið ykkur að þið séuð að stunda kynlíf sem endar með fullnægingu. Frábær reynsla sem endar vel. Maður nýtur ferðarinnar og maður nýtur ferðalokanna. Ímyndið ykkur síðan að þið séuð alveg að drukkna. Á síðasta augnabliki komist þið upp úr vatninu með hausinn og náið að draga andann. Þvílíkur léttir sem fylgir og unaðsleg tilfinning. Ferðin að þessari góðu tilfinningu var samt alls ekki ánægjuleg. Æskilegast væri að lifa lífinu eftir kynlífsheimspekinni. Njóta þess sem maður gerir bæði á meðan á því stendur og vera ánægður þegar því lýkur.

Mér líður eiginlega bara eins og þessi ritgerðarskrif séu að kaffæra mig og hlakka til léttisins þegar þeim lýkur. Eins og þetta byrjaði nú ánægjulega....

Ef einhver myndi spyrja mig í dag: "Hvernig er að vera að skrifa BA-ritgerð?" þá myndi ég svara: "Það er þungt"

Á hverjum degi síðustu daga er ég búin að pakka ofan í heilar þrjár töskur sem ég þarf að hafa með mér út í daginn. Töskurnar innihalda bækur, tölvu, bækur, nesti, bækur, greinar, möppur, bækur, pennaveski, hleðslutæki og bækur. Þessu þarf ég síðan að klyfja mig með: Taska á hvora öxl og ein dinglandi á vinstri og hægri handlegg til skiptis.

Síðan arka ég af stað á einn af þremur stöðum: Bókhlöðuna, Háskólatorg eða Árnagarð. Þegar inn er komið er ég iðulega móð og másandi. Eins og físibelgur sýg ég upp í nefið og reyni að ná andanum. Ég ríf af mér húfuna, sem ég er alltaf með af ótta við heilahimnubólguhöfuðkulda, og strýk hárið úr andlitinu. Svitinn sprettur fram á ennið og ég reyni að finna mér stað sem fyrst svo ég geti kastað frá mér öllum mínum pinklum og rifið mig úr útifötunum. Ég reyni síðan að róa andardráttinn, fer og fæ mér vatn og blikka augunum þangað til hvítu deplarnir hverfa.

Í dag hugsaði ég fegin að ég þyrfti ekki að hafa mikið með mér. Ég var að fara að halda gestafyrirlestur í setningafræði en ekki að læra. Auðvitað fyllti ég síðan heila tösku með öllu dótinu sem ég gæti hugsanlega, mögulega þurft að nota þann dag. Taskan var nokkuð þung og ég var orðin örlítið í seinna lagi þegar ég skellti á mig húfunni og rauk af stað. Físibelgurinn ég hlammaði mér síðan niður í tölvuverinu í Árnagarði þar sem ég þurfti að prenta fyrirlesturinn út. Með blöndu af blóð og lýsisbragði í munninum losaði ég af mér töskuna og reif mig úr kápunni.

Í því gekk framhjá mér mastersnemi á leið á lesstofuna í Árnagarði. Hann var léttklæddur í góða veðrinu, greinilega ekki mjög hræddur við heilahimnubólgu, og var bara með eina litla hliðartösku á sér. Léttur í lund saup hann kaffi úr ferðamálinu sínu á leiðinni inn á lesstofu. Bitur og sveitt ullaði ég á hann um leið og hann snéri í mig baki. Fjandans mastersnemar, svo fínir með sig að hafa borð á lesstofunni þar sem þeir geta geymt allar sínar bækur og dót og þurfa ALDREI að pakka öllu saman og bera fram og til baka.

Ég er bara óbreyttur BA-nemi og hef því ekki rétt á föstu borði neins staðar í Háskólanum. Prump. Ég hef út frá þessu komist að því að það er að minnsta kosti helmingi meiri vinna að skrifa BA-ritgerð heldur en mastersritgerð, allavega ef maður reiknar líkamlegu vinnuna með.

Sumir vinna vel undir pressu. Sumir höndla ekki álagið. Sumir geta ekki unnið nema undir pressu. Pressa er ömurleg. Það er henni að kenna að ég verð fúl og svekkt yfir fínum árangri og það er henni að kenna að ég verð ekki hoppandi glöð yfir frábærum árangri heldur bara fegin. Svona "hjúkkett að ég fékk 9,5 á þessu prófi".

Pressuna set ég að mestu leyti á mig sjálf en aðrir hjálpa auðvitað til. "Þú ert svo klár, þú verður pottþétt hæst á þessu prófi" segir einhver. Þá hugsa ég "fokksjittfokk, það er eins gott að ég verði hæst á þessu prófi" Ef ég verð síðan hæst, sem hefur nú alveg gerst, er mín eina umbun að pressunni léttir fram að næsta prófi. Engin gleðivíma yfir góðum árangri, ekkert sjálfshól heldur bara aukin pressa að gera jafnvel eða betur næst. "Ég vissi þetta nú alveg Gyða mín" eru viðbrögð fólks í kringum mig. Helvítis pressa.

Á þessum fjórum vikum sem liðnar eru af árinu hef ég:
-Skrifað 20 blaðsíðna lokaritgerð í hljóðfræðinámskeiði um ungversk málhljóð
-Sett saman 12 blaðsíðna fræðilegan kafla í BA ritgerðinni minni og undirbúið könnun fyrir hana
-Lært undir og tekið lokapróf í tal- og málmeinum
-Mætt í skólann fjóra daga vikunnar og sinnt þeim tveimur námskeiðum sem ég er í ásamt ritgerðinni þessa önn.

Ég reyndi eins og ég gat að setja ekki á mig pressu fyrir þessi blessuðu sjúkrapróf mín. "Það þýðir ekki að búast við neinum toppeinkunnum Gyða" sagði ég við sjálfa mig "Þú ert nýstigin upp úr alvarlegum veikindum og það er afrek bara að klára þetta" Allt kom fyrir ekki og gamalkunna pressan settist á mig. Ég fékk einkunn fyrir hljóðfræðiritgerðina mína í dag. 8,5. Hæstu tveir með níu. Ég var alveg skítfúl með þetta og það eyðilagði alveg gleðina yfir að hafa klárað tal- og málmeinaprófið fyrr í dag.

Af hverju er maður svona klikkaður?

Mikið átti ég góðan dag. Eftir að hafa sofið óhóflega lengi frameftir hóf ég að sturta mig og snurfusa. Það var skemmtileg tilbreyting frá náttfötunum sem ég hef ofnýtt yfir jólin að klæða sig í fínan kjól og setja á sig grænan augnskugga. Við Kjartan vorum á leiðinni í brúðkaup hjá vinum hans, Tuma og Mary Frances. Brúðguminn tók sig vel út í skotapilsi og háum sokkum og brúðurinn ljómaði í hvíta kjólnum með óléttubumbuna út í loftið. Vinir héldu ræður, félagar sýndu gamlar myndir og faðir brúðgumans flutti gamalt skoskt kvæði, klætt í nýjan búning. Undir lok borðhaldsins settist brúðguminn síðan við píanóið og söng hvorki meira né minna en þrjú lög til nýju konunnar sinnar, kunn lög sem hann hafði samið nýjan texta við. Ó svo fallegt! Ég táraðist við að hlusta á, og var ekki sú eina.

Það var bara svo ósköp gott að fara út á meðal fólks og líða ekki eins og aumingja. Mér var ekkert óglatt, ég var ekkert þreytt og mig svimaði barasta ekki neitt. Yndislegt! Ég er nefnilega búin að vera svolítið mikið veik síðastliðinn mánuð. Það var á laugardegi í byrjun desember, þremur dögum fyrir prófið mitt í tal- og málmeinum sem mér fór að líða eitthvað undarlega. Ég varð svo ofboðslega stíf í hálsi og herðum og svimaði voðalega mikið. "Úff, ætli þetta sé ekki prófastress" Hugsaði ég og hunsaði verkina eins og ég gat. Um kvöldið sat ég á lesstofunni í Árnagarði og lærði til miðnættis með svimann og stífa hálsinn minn, ákveðin í að harka af mér. Daginn eftir vaknaði ég í hálfgerðu móki. Ég gat varla litið til hliðanna vegna stífleikans í hálsinum, var heitt og kalt til skiptis og hrikalega óglatt. Framundan var jólakortamyndataka með pabba og co. og bunki af glósum sem þurfti að fara í gegnum fyrir prófið. Ég píndi ofan í mig morgunmat sem ég kastaði síðan upp stuttu síðar. "Mikið hrikalega hlýt ég að vera stressuð" hugsaði ég, enn ákveðin í að harka af mér. Með grátstafinn í kverkunum og æluna í stífum hálsinum fór ég til pabba á Nesveginn og klæddi mig í jólasveinabúning.

Æfða myndavélabrosið kom sér vel þar sem ég stillti mér upp með fjölskyldunni, kaldsveitt á enninu, með hrikalegan verk í hálsi og höfði og hrikalega óglatt. Ég hélt út bílferðina til baka heim til pabba og rétt dreif inn á baðherbergi þar sem ég kastaði upp. Þegar ég kom fram af baðherberginu samþykkti ég uppástungu pabba um að leggja mig aðeins áður en ég færi að læra. Ó hvað það var vont að koma sér fyrir á koddanum, mér var svo ofboðslega illt í hálsinum og hnakkanum. Um leið og ég hafði fundið bærilega stellingu rotaðist ég og rankaði ekki við mér fyrr en um kvöldmatarleytið. "Sjitt..." sagði ég við sjálfa mig og varð hugsað til glósubunkans sem var enn óyfirfarinn. Eftir að hafa ráðlagt mig við mömmu í símann hringdi ég í Læknavaktina, án þess þó að vita nákvæmlega yfir hverju ég væri að fara að kvarta. "Uuu, góða kvöldið, mér er semsagt alveg rosalega illt í hálsinum og herðunum og svo er mér líka óglatt, já og með hausverk og svima. Ég veit ekkert hvort þetta tengist eitthvað" Hjúkkan sagði mér að koma.

Mamma fór með mig á læknavaktina og þegar þarna var komið gat ég eingöngu horft beint fram fyrir mig, hálsinn var alveg læstur. Ég fór að gráta af sársauka þegar læknirinn reyndi að beygja höfuðið á mér til hliðanna. Hann spurði mig spurninga, mældi hitann og hummaði aðeins. "Farðu heim og hvíldu þig en ef hitinn hækkar skaltu fara upp á slysó" Hitinn hækkaði hratt og örugglega um nóttina og var kominn upp í 38,6 um morguninn. Kjartan minn fór þá með mig upp á bráðamóttöku. Bílferðin þangað var mjög sársaukafull. Hver hraðahindrun og hola í veginum sendi sársaukasting upp stífan hálsinn. Þegar ég síðan kom á bráðamóttökuna þurftu hjúkkur, læknar og sérfræðingar allir að reyna að snúa hausnum á mér til að sannreyna hversu stífur hálsinn á mér var. Eftir að hafa hummað aðeins yfir mér tilkynnti læknirinn að hann grunaði að um heilahimnubólgu væri að ræða og að hann vildi framkvæma mænuholsástungu til að athuga málið betur.

Þessi ágæti læknir hafði örugglega ekki framkvæmt margar mænuholsástungur. Eftir að hafa þrisvar sinnum stungið langri nál inn í mjóbakið á mér hafði honum ekki enn tekist að ná mænuvökva. Ég lá í kreppu í sjúkrarúminu, hélt mér í rimlana á rúmhliðinni, beit á jaxlinn og vandaði mig að vera alveg kyrr. Þau voru fjögur fyrir aftan mig, læknirinn sem stakk mig, hjúkrunarfræðingur sem rétti hluti, sérfræðingur sem hafði umsjón og danski læknaneminn Mads sem fylgdist með. Ég var farin að grenja af sársauka þegar sérfræðingurinn tók loks í taumana og bauðst til að prófa. Það var því í fjórðu tilraun sem náðist í mænuvökva úr mér. Klukkutíma síðar voru niðurstöðurnar komnar: Heilahimnubólga af völdum veirusýkingar. Hjúkrunarfræðingurinn stakk nál í olnbogabótina á mér og festi e.k. fjöltengi við. Í gegnum fjöltengið streymdu sýklalyf, ógleðilyf og saltvatnslausn inn í æðina á mér.

Ég fékk að fara heim daginn eftir með ógleðilyf með mér og fyrirmæli um að vera rúmliggjandi næstu tvær vikurnar. Allt álag, líkamlegt og andlegt, var stranglega bannað. Það var ekki mörgum klukkutímum eftir heimkomuna sem ég fór að finna fyrir miklum verk í mjóbakinu. Svo miklum að ég þoldi ekki við í neinni stellingu. Kjartan og mamma, hjúkkurnar mínar, hringdu upp á spítala og spurðu ráða. "Þetta er örugglega bara eftir mænuholsástunguna, gefið henni bara íbúfen og parkódín" Eftir tvöfaldan skammt af verkjalyfjum höfðu verkirnir ekki minnkað og því fór Kjartan með mig aftur upp á bráðamóttöku. Þar fékk ég uppáskrifaðar parkódín forte og var send aftur heim.

Eftir sólarrhingslegu í lyfjavímu þar sem ég tók parkódín forte + íbúfen á 4 tíma fresti á milli þess sem ég emjaði og grenjaði yfir verkjunum í mjóbakinu var mömmu hætt að lítast á blikuna. Hún lét renna af mér og þegar verkirnir voru í hámarki og ópin í mér eftir því dröslaði hún mér aftur upp á bráðamóttöku. Æpandi mér var hleypt inn fram fyrir alla. Ég var sett beint inn á stofu ásamt tveimur öðrum þar sem það var allt troðfullt þetta kvöld. Blóðþrýsingur og púls voru upp úr öllu valdi hjá mér og ég, þó ég væri hálfuppgefin, hélt áfram að veina af verkjum. Ég þoldi best við ef einhver hélt undir hendurnar á mér og ég fékk að hanga máttlaus þannig. Eins og gefur að skilja var ekki hægt að halda mér þannig endalaust, móðir mín er nú enginn Jón Páll, svo verkirnir nístu mig reglulega í gegn. Hjúkrunarkona kom askvaðandi með morfín í sprautu og sprautaði því í magann á mér. Með því að setja það ekki beint í æð átti að forðast að það svifi yfir mig. Ekkert breyttist nema að ég varð örlítið ringlaðri. Ég kannaðist við lækninn sem var nýkominn á vakt. Hann hafði tekið á móti mér fyrr um árið þegar ég kom með salmonelluna. Ég reyndi að segja honum frá því en einhvern veginn kom það víst þannig út að ég sagði við hann að hann hefði látið mig fá salmonellu.

Örlítið undrandi læknirinn fyrirskipaði vöðvaslakandi í æð. Verkurinn hörfaði ekki og ég hélt áfram að veina, veikum mætti þó. Sérfræðingurinn á vakt kom og kíkti á mig og fyrirskipaði morfín í æð. Það sveif heldur betur yfir mig þá og ég dofnaði öll upp. Yfir nóttina fékk ég reglulega morfín í æð og ógleðilyf. Morguninn eftir var ég sett í sneiðmyndatöku, ég lá inni í svona hólki í svakalegum hávaða í korter á meðan græjan tók myndir frá toppi til táar í leit að skýringum á verkjunum svakalegu.

Að lokum fékkst sú skýring að læknirinn sem hafði stungið mig þrisvar í mjóbakið með nál hefði óvart marið í mér vöðva. Verkurinn myndi hjaðna með marinu en þangað til mátti ég liggja í lyfjamóki. Ég fór heim með plastpoka fullan af lyfjum, sýkla, verkja og ógleði. Ég flutti heim til mömmu næstu vikur svo Kjartan greyið þyrfti ekki einn að hugsa um sjúklinginn. Vikurnar fóru í að minnka verkjalyfjaskammtinn smátt og smátt og reyna að borða. Prófið í tal- og málmeinum var löngu liðið, sjúkraprófið á næstu grösum og ég ekki enn farin að halda haus eða borða heila máltíð. Elsku fólkið mitt snérist í kringum mig, reddaði fyrir mig vottorðum og keypti fyrir mig jólagjafir, keypti fyrir mig heilu lítrana af frooshi sem var það eina sem ég virkilega hafði lyst á og stappaði í mig stálinu þegar ég vældi yfir ástandinu á mér.

Ég náði að borða jólamat með ágætri lyst og gat drifið mig í jólaboð bæði á jóladag og annan í jólum. "jú, ég er öll að koma til" var það algengasta sem ég sagði þessa dagana og ég trúði því sjálf! Það var síðan á mánudeginum eftir jól sem æluPestin sótti mig heim. Sólarhringur af gleði yfir klósettinu þar sem ég losaði mig við öll þau grömm af aukaforða sem ég átti eftir utan á mér. Kjartan og familían ruku upp til handa og fóta, orðin viðbragðsfljót með eindæmum þegar ég á í hlut. Kjartan keypti sex pakka af bláberjasúpu, pabbi keypti skúringafötu til að hafa við rúmið/sófann og mamma kom og passaði mig þegar Kjartan skrapp frá.

Ó hvað það var góð tilfinning að vera hress í kvöld.

Blómvallagata 10a, ca. 1995:

"Amma, ég get ekki opnað hurðina inn til mín! Ásbjörn er búinn að læsa henni." Ásbjörn litli bróðir átti það til að læsa hurðinni að herberginu mínu, rusla til þar inni og gera annan óskunda þegar hann var lítill pjakkur. Í þetta skiptið hafði honum tekist að læsa hurðinni og lykilinn með inni. Amma Gyða var að passa okkur og ég bað hana um að reyna að opna hurðina. Amma Gyða var með mjög fallegar hendur og alltaf með hringa á hendi. Þar af var einn mjög fallegur með stórum fjólubláum steini sem var í nokkru uppáhaldi hjá henni og ég man að hún var með hann þennan dag.

Amma reyndi að dýrka upp lásinn með vísifingri en það gekk ekki alveg. "Ég get ekki opnað Gyða mín, ég er með of svera fingur" Ég skildi ekki alveg hvað þetta þýddi, hafði aldrei heyrt orðið sver áður. Amma útskýrði það fyrir mér og síðan fundum við okkur eitthvað annað að gera en að leika inni í harðlæsta herberginu mínu.

Í dag, 25. nóvember, á ég afmæli. Í dag er ég 23 ára. Í dag hefði amma Gyða, alnafna mín, líka átt afmæli. Hún hefði orðið 80 ára í dag. Í dag fékk ég afmælisgjöf frá ömmu Gyðu. Eyja föðursystir mín kom færandi hendi með hringinn fallega, fjólubláa sem amma hafði viljað að ég fengið. Elsku amma sem var alltaf svo góð við mig. Hringurinn er aðeins of stór, enda var amma með svera fingur eins kom fram áðan, en ég stefni á að láta minnka hann fyrir jól og vera með hann þá.

Til hamingju með afmælið, ég og amma.

Ég er svo lánsöm að eiga þennan fína kærasta. Hann þvær sér um hendurnar eftir hverja salernisferð, hefur ekki skrúfað frá vatninu á meðan hann tannburstar sig, hann leyfir mér undantekningalaust að hafa fæturna ofan á sér á meðan við horfum á sjónvarpið og það hefur ekki enn brugðist að hann klóri mér á bakinu þegar ég bið um. Hann er einnig afskaplega greiðvikinn. Hann fer með bílinn í umfelgun fyrir eitt orð og græjar öll tölvumál sem þarf að græja. Dáðadrengur í alla staði og með honum bý ég uppi í risi heima hjá móður minni.

Ekki fyrir löngu gekk allmikið á fyrir eina helgina. Ég var að fara í ferðalag norður á land og dáðadrengurinn ætlaði að vera einn heima. Ég var á yfirsnúningi að reyna að komast yfir allt sem ég þurfti að gera fyrir helgina og hafði meðal annars tekið saman á herbergisgólfinu hrúgu af rauðum fötum sem ég ætlaði að henda í þvott áður en ég yrði sótt af ferðafélögunum. Fyrr en varði var farið mitt mætt og ég, rétt búin að loka ferðatöskunni, hafði ekki náð að setja í þvottavélina. Ég kyssti dáðadrenginn bless og sagði "Heldurðu að þú myndir nenna að henda þessu í vélina á meðan ég er í burtu?" "Já" svaraði dáðadrengurinn "Og ertu til í að fara út með ruslið líka" bætti ég við og benti í áttina að yfirfullri ruslakörfunni. "Ekkert mál" sagði dáðadrengurinn og óskaði mér góðrar ferðar.

Helgin leið fljótt og fyrr en varði var kominn sunnudagur og ég var á leið heim. Dáðadrengurinn hringdi þegar ég var rétt að lenda heima til að láta mig vita að hann hefði skroppið í fótbolta með vini sínum og að ég ætti ekki að láta mér bregða þegar ég kæmi heim, hann hafði nefnilega fengið frænda sinn í heimsókn á laugardeginum og var ekki alveg búinn að taka til eftir það. "Tókstu ekki örugglega aðeins til áður en hann kom?" Spurði ég og hugsaði áhyggjufull til óreiðunnar sem hafði verið í herberginu áður en ég fór. "Jújú, ég rúttaði aðeins til" svaraði dáðadrengurinn.

Þegar inn var komið sá ég mér til skelfingar að dáðadrengurinn minn hafði ekki tekið mikið til fyrir heimsókn frændans. Rauða fatahrúgan blasti við mér á gólfinu og ruslakarfan var enn troðfull. Hann hafði reyndar ýtt fatahrúgunni upp að veggnum og smeygt ruslakörfunni úr augsýn hinu megin við rúmið. Bæði skrifborðið og sófaborðið var síðan þakið glösum og bjórdósum. Aðspurður viðurkenndi dáðadrengurinn að hafa gert sér grein fyrir því að fatahrúga á gólfinu er óæskileg þegar maður býður fólki í heimsókn. Hann sagðist bara ekki hafa vitað hvað hann ætti að gera við hana. "Hefði ekki verið sniðugt að setja hana í þvottavélina, já eða bara aftur í óhreina tauið?" Spurði ég í þolinmóðum tón. "Kannski" svaraði dáðadrengurinn og yppti öxlum.

Morguninn eftir áður en ég fór í skólann sagði ég við dáðadrenginn "Ertu svo til í að ganga frá dósunum og glösunum í dag ástin mín?" "já" svaraði dáðadrengurinn og kyssti mig bless. Það var víst eitthvað voðalega mikið að gera hjá honum þann daginn og því héldu bjórdósir og glös áfram að búa uppi í herbergi hjá okkur. Á þriðjudeginum var lyktin inni í herbergi orðin nokkuð súr. "Heyrðu ástin, nú er barasta farið að lykta hérna inni, viltu muna að ganga frá dósunum og glösunum í dag?" Sagði ég heldur strangari tón en daginn áður. "já, auðvitað" svaraði dáðadrengurinn og leit brosandi upp úr tölvunni. Þegar ég kom heim þann daginn var ég nokkuð spennt að sjá hvort hann hefði staðið við orð sín. Ég fór upp í herbergi og við fyrstu sýn virtist hann ekki hafa tekið neitt til. Við nánari athugun sá ég að hann hafði farið niður í eldhús með eitt glas og eina bjórflösku. Mér féllust hendur. Ég ætlaði ekki að taka þetta til eftir hann en það var komin súr bjórlykt í herbergið mitt og ruslið í ruslakörfunni farið að flæða út á gólf. Hvað átti ég að gera?

Ég leitaði ráða hjá móður minn sem hefur margra áratauga reynslu af því að búa með karlmönnum. Mamma hristi hausinn með uppgjafarsvip og tilkynnti mér að þetta væri eilíf barátta. Hún talaði um skítastuðla og skítablindu, útfyrirpisserí og aðra hvimleiða fylgifiska karlpeningsins. Að fyrirlestrinum loknum sagði hún mér að það dygði ekkert að gefa í skyn eða fara í fýlu ég þyrfti að tala við hann og það strax, annars myndi það alltaf lenda á mér að taka til og það væri ekki sanngjarnt. Mamma var komin í geðshræringu og allt í einu var þetta hætt að snúast um nokkrar bjórdósir og glös og farið að snúast um að festast ekki í fjötrum ósanngjarnrar verkaskiptingar kynjanna það sem eftir var lífsins. Ég talaði við dáðadrenginn minn um leið og hann kom heim. Ég sagði honum að ég væri svekkt yfir því að hann hefði ekki tekið til eftir sig þó ég væri búin að biðja hann um það tvo daga í röð. Ég bætti líka við að mér fyndist leiðinlegt að hann hefði boðið frænda sínum í heimsókn þegar óhrein föt af mér lægju á gólfinu og ruslið flæddi upp úr körfunni. Dáðadrengurinn horfði á mig særðum augum. "Ég fór niður með glas og flösku í dag" Honum fannst hann greinilega ekki eiga ávíturnar skildar. "Já en af hverju fórstu ekki niður með restina af flöskunum? Og hvað með ruslið í körfunni?" Svarið var stutt og laggott: "ég gleymdi því bara" Andrúmsloftið í svefnherberginu var stirt þetta kvöldið. Mér leið ekki vel. "Hvað var ég að skammast í honum?" Hugsaði ég. "Hann sem er svo ósköp ljúfur og góður"

Um nóttina fékk ég martröð. Í draumnum var ég að skamma dáðadrenginn fyrir að taka ekki til eftir sig og hann svaraði mér fullum hálsi "Haltu kjafti fíflið þitt" Ég vaknaði með tárin í augunum og faðmaði dáðadrenginn að mér þar sem hann lá sofandi við hliðina á mér.

Dósirnar og glösin eru enn á sínum stað uppi í herbergi hjá mér og ruslið er enn þá yfirfullt. Ég er hins vegar ekkert búin að nöldra í dáðadrengnum síðan ég fékk martröðina. Ég vil frekar hafa hann ljúfan og góðan heldur en í fýlu við mig. Nú þarf ég bara að finna einhverja góða leið til þess að fá hann til að taka til eftir sig.

Frásögn þessi er birt með góðfúslegu leyfi dáðadrengsins og um leið eru viðurkenndar nokkrar ýkjur í frásögninni.

Hetjan hefur reyndar ekki staðið undir nafni undanfarnar vikur. Það þykir víst lítill hetjuskapur að gaufast einn heima hjá sér og fara ekki út úr húsi nema til að heimsækja hina og þessa lækna vegna hinna og þessara krankleika. Á mánudaginn ákvað hetjan að tími væri kominn til að sýna á ný sitt rétta eðli.

Hetjan fór snemma á fætur og fékk sér morgunmat. Hún hélt til vinnu þar sem hún plataði u.þ.b. 30 unglinga til þess að trúa því að hún kynni stærðfræði nógu vel til að kenna þeim hana í viku. Þegar líða tók á daginn óx kvíðahnúturinn innra með hetjunni... Það var að koma að þessu. Á slaginu þrjú opnaði hetjan banana og borðaði. Hún tók síðan til íþróttadótið sitt og beið þess að klukkan yrði hálffjögur. Þá steig hetjan upp í litla rauða poloinn sinn og hélt af stað.

Hetjan hafði ekki mætt á æfingu í 8 vikur. Henni hlýnaði um hjartarætur við móttökurnar góðu sem hún fékk frá hinum hetjunum sem staðið höfðu vaktina allt sumarið. Kvíðahnúturinn var orðinn gríðarstór og stækkaði bara við fjálglegar lýsingar hinna á erfiðum æfingum undanfarna daga.

"Allir út!"

Hetjan skokkaði af stað. Fætur og liðir vissu ekki hvaðan á sig stóð veðrið. Slíkra hreyfinga hafði ekki verið krafist af þeim síðan fyrir veikindi. Lungun virtust í smá stund ætla að þola álagið en ekki leið á löngu þar til hetjan mæddist. Hún var þá ekki fyrr byrjuð að anda frá sér en súrefnisþyrst lungun heimtuðu meira loft.

Eftir kortersútiskokk slagaði hetjan með blóðbragð í munninum inn í salinn þar sem samhetjur hennar ýmist böðuðu út öllum öngum í hinum ýmsu hoppum eða rembdust við armbeygjur á gólfinu. Allt var óskýrt og litir runnu saman. Vöðvastæltur þjálfari tók á móti hetjunni og útskýrði verkefnin fyrir henni. "30 jumping jacks og 10 armbeygjur til skiptist" Hetjan fór úr peysunni og hóf svimandi hoppin, fleygði sér síðan í jörðina og þurfti að beita öllum kröftum í þessar örfáu armbeygjur. Það var í sams konar hoppum sem fæturnir gáfust upp. Þeir neituðu að hlýða skipunum hetjunnar og lyppuðust í staðinn aumingjalega niður í gólf. "ENGAR PÁSUR" kallaði vöðvastælti maðurinn og gekk ógnandi í áttina að hetjunni. Hún reyndi að standa upp en fæturnir höfðu krafist sjálfstæðis frá heilanum og neituðu að hlýða. "EKKI STOPPA" kallaði sá vöðvastælti, nú aðeins hálfum metra frá hetjunni. Loksins vöknuðu fæturnir en í staðinn fyrir að halda æfingunni áfram tóku þeir strikið út úr salnum og upp í búningsklefa. Þar báru þeir hetjuna að næsta bekk og slökktu síðan aftur á sér.

Hetjan leit á klukkuna. Hún hafði haldið út í 29 mínútur.

Tveimur dögum seinna var hetjan mætt aftur á vígvöllinn. Auk kvíðahnútsins í maganum höfðu nú bæst við harðsperrur í hina óhlýðnu fætur. Í þetta skiptið hélt hetjan út í heilar 40 mínútur áður en hún flúði upp í búningsklefa.

Það var þó ekki sama ömurlega "éggetekkineittogégersvomikillaumingi" tilfinningin og síðast sem greip hana í þetta skiptið. Hún hafði þraukað heilum 11 mínútum lengur en fyrir tveimur dögum. Stoltið streymdi um þreytta fæturna og máttlausa handleggina og yndisleg hugsun fór um huga hetjunnar.

"I'm back..."

Í dag er fyrsti dagurinn í 7 daga vinnutörninni minni hér í Baðhúsinu. Svo mikið hef ég ekki unnið í laaangan tíma og því var ekki laust við smá kvíðahnút í mallakút í gærkvöldi. "Ég held við ættum ekkert að vera að horfa á mynd fyrir svefninn í kvöld" hugleiddi ég við kæró um hálfellefuleytið í gærikvöldi á leiðinni heim. "Ég vil vera vel sofin fyrir morgundaginn" En örlögin höfðu greinilega ekki ætlað mér að sofa þessa nótt. Þegar við gengum upp tröppurnar heima á Reynó stóðu þrír ungir menn fyrir utan útidyrahurðina hjá mér með bjór og sígó. "Alveg rétt..." hugsaði ég "Ármann á miðhæðinni ætlaði að halda partý í kvöld" Nágranni minn á miðhæðinni er fínasti gaur um þrítugt og fyrr um daginn hafði hann látið mömmu vita að hann yrði með "smá partý" um kvöldið. Mömmu var nokk sama þar sem hún var á leiðinni norður á land að tína ber og yrði alls ekki heima.

Við Kjartan löbbuðum upp tröppurnar undir frekar hissa augnaráði mannanna þriggja. Þeim fannst við greinilega ekki alveg þau partýlegustu þar sem við gengum upp að þeim hlaðin pokum og dóti með mæðusvip. "Má ég nokkuð aðeins komast" sagði ég við manninn sem stóð með rassinn í hurðarhúninn sem ég þurfti að snúa til að komast inn til mín. Þetta byrjaði bara á rólegu nótunum hjá honum Ármanni. músíkin var ekki of hátt stillt og var þar að auki góð, ég örvænti ekki strax.

Hefur einhver kannað það hvort áfengi skaði heyrnina? Af hverju, ó af hverju, virðist það vera þannig að því fyllra sem fólk er, því heyrnaskertara virðist það verða? Lætin mögnuðust með hverri mínútunni. Tónlistin hækkaði sífellt meira og fólk hrópaði hvort á annað og með lögunum. Ég reyndi að útiloka lætin með því að lesa smá, það hefur yfirleitt syfjandi áhrif á mig þegar ég er þreytt fyrir. Ekkert gekk. Að lokum slökkti ég á leslampanum, lagðist á koddann og reyndi að sofna í dynjandi bassanum. Það var klukkan að ganga 3 um nóttina, þegar Trentemöller skók allt herbergið mitt, húsgögnin og mig með, að ég ákvað að fara niður og biðja Ármann um að lækka.

Ég kveikti ljósin á ganginum og rölti niður. Fyrir utan útidyrnar hjá mér stóðu a.m.k. 10 glaseygðir menn og tóku ekkert eftir mér þar sem ég stóð þarna á náttfötunum með úfið hárið út í loftið.
"Hehemmm.... Halló... HALLÓ" Að lokum náði ég sambandi við þann sem stóð næst mér og bað hann um að ná í Ármann nágranna. Hann kom út með afsökunarbrosið á vörunum. "Sorry, þau eru búin að hækka allt alveg í botn hérna, ég skal reyna að lækka" sagði Ármann afsakandi eins og fólkið inni í íbúðinni hans væri bara einhvers konar náttúruafl sem hann réði ekkert við en ekki gestir í hans boði. "já, takk" sagði ég og afsakaði það að vera leiðinlegi nágranninn, ég væri bara að fara að vinna kl.9 í fyrramálið.

Ég skreið aftur upp í rúm og mér var létt. Ég Þurfti að vakna eftir 5 og hálfan tíma og hugsaði að það væri nú alveg nægur svefn. En gestirnir hans Ármanns réðu ekki við sig lengi. Tónlistin fór stighækkandi og síðan stóðust þau greinilega ekki mátið að hækka í botn þegar einhver setti "Tiny dancer" með Elton John á. Fólkið sameinaðist í söng og "Hold me closer tiiiiiiny daaaaancer" glumdi upp um gólfið og inn um allar rifur hjá mér. Klukkutíma síðar voru náttúruöflin á neðri hæðinni búin að performa mörg lög í sama dúr, þar á meðal "Total Eclipse of the heart" með Bonnie Tyler á milli þess sem bassinn skók húsið í lögum eins og "David" og "Det snurrar i min skalle"

Klukkan hálffjögur bað Kjartan um mitt leyfi til að hringja á lögguna. "Úff..." Hugsaði ég og varð hugsað til allra þeirra skipta sem lögreglan hafði þurft að heimsækja Reynimel 34. Ég var nokkuð viss um að við værum búin með löggukvótann á árstímabili, sérstaklega með tilliti til manneklu innan lögreglunnar. Fólkið í götunni hlýtur að halda að hér sé einhverskonar sambýli fyrir villinga og fólk sem getur ekki séð um sig sjálft svona miðað við fjölda lögreglu- og slökkviliðsbíla sem hafa brunað hér inn götuna á innan við ári....

Heimsókn nr. 1; Lögreglan og slökkviliðið:
Það var um 8 leytið eitt kvöld fyrir u.þ.b. ári síðan að Valla systir kom í mat. "Hvað er Guðbjörg eiginlega að gera niðri hjá sér?" Spurði hún mig og mömmu sem hváðum báðar. "Já, það er gufa á öllum rúðum hjá henni og það seytlar vatn undan gluggakörmunum." Við mamma fórum út í garð og skoðuðum gluggana í kjallaraíbúðinni. Við reyndum að banka hjá Guðbjörgu en enginn svaraði, hins vegar heyrðum við mikinn vatnsnið inni í íbúðinni. Ég hringdi í hana, skíthrædd um að hún væri búin að fara sér að voða í einhverju ógurlegu baðherbergisslysi og varð mjög fegin þegar hún svaraði. Guðbjörg var þá stödd úti á landi og búin að vera allan daginn. Hún hafði reynt að fara í sturtu um morguninn áður en hún lagði af stað og skrúfað frá heita vatninu, hafandi gleymt því að heita vatnið hafði verið tekið tímabundið af allri götunni vegna framkvæmda. Síðan þegar vatnið hafði verið sett aftur á um hádegi gusaðist sjóðandi heitt vatn út úr sturtuhausnum hennar Guðbjargar og hafði gert í átta klukkutíma þegar þarna var komið! Það skipti engum togum að við þurftum að kalla á slökkviliðið sem fór inn í gufusoðna íbúðina í sínum búningum með sínar græjur, reynandi að bjarga því heila sem eftir var af innbúi Guðbjargar, sem var ekkert.

Heimsókn nr. 2; Lögreglan:
Klukkan 6 einn fimmtudagsmorgun nú í janúar glumdi dyrabjallan nokkrum sinnum í röð heima hjá mér. Við mamma skjögruðum svefndrukknar til dyra og hittum þar spariklæddann mann á þrítugsaldri sem afsakaði sig, hann hafði haldið að Ármann ætti bjölluna. Við mamma fórum aftur upp í rúm en náðum ekkert að sofna því gesturinn virtist ekki ætla að sætta sig við að Ármann væri ekki heima og barði og sparkaði í hurðina með miklum látum. Eftir nokkar pásu á barsmíðunum heyrðist brothljóð og öskur í kvenmanni. Við mamma stukkum niður og þá var félaginn búinn að brjóta rúðuna í hurðinni hans Ármanns og var að bjástra við að aflæsa innan frá í gegnum opið. Fyrir innan hurðina stóð litla kærastan hans Ármanns og gargaði á manninn að hypja sig. Þegar þarna var komið opnaði ég hurðina sem liggur niður í þvottahús, bankaði á hurðina hans Ármanns sem liggur inn í þvottahús og náði að kippa litlu kærustunni hans yfir í okkar íbúð og læsa áður en maðurinn næði til hennar. Ég tók eftir því að hann var með opna buxnaklauf og ímyndaði mér að hann hefði haft hið versta í huga gagnvart stelpunni. Nú stóð stelpan þarna hjá okkur hágrátandi í nærbuxum og bol og angaði af áfengi. Mamma hringdi á lögguna sem kom á örskotsstundu og í því flýði brjálæðingurinn. Við horfðum á eftir löggunni elta hann yfir ein tvö grindverk áður en hún náði honum. Litla kærastan sagði frá því að hún hefði boðið manninum heim með sér um kvöldið og hann hefði síðan brugðist svona illa við þegar hann fékk ekki að vera lengur.

Ég fór aftur að sofa, enda þurfti ég ekki að vakna snemma á föstudeginum. Um 9leytið vaknaði ég hins vegar við ópin í mömmu. Hún kallaði á mig og var skelfingu lostin þegar ég kom niður. "Hann skeit fyrir utan hurðina hjá okkur" sagði hún með leðurhanskaklædda hægri höndina á lofti. "og ég hélt að þetta væri grjótið sem hann hefði notað til að brjóta rúðuna og tók um það til að henda því í burtu" Aaaaaumingja mamma mín!!

Heimsókn nr. 3, Guðbjörg kveikir í húsinu.
Það var um hádegisbil núna í vor að við Kjartan sátum inni í stofu að borða hádegismat. Inn um gluggann barst sírenuvæl sem ég pældi ekkert sérstaklega í, maður heyrir oft í löggunni þeysa eftir Hringbrautinni þaðan sem ég bý. Kjartan hins vegar snéri sér við og leit út um gluggann. "Þetta er hérna!" Sagði hann hissa og ég stóð upp til að kíkja út. Þrír lögreglubílar, slökkviliðsbíll og slökkviliðsmenn á hlaupum inn um hliðið í fullum herklæðum var það sem blasti við. Við Kjartan hrökkluðumst fram á gang sem var þá fullur af reyk. Við fórum niður og opnuðum út án þess að vera búin að gera okkur grein fyrir hvar hefði kviknað í. Einn lögreglumannanna sá okkur standa þarna gapandi hissa í dyragættinni og kom til okkar til að útskýra málið. Guðbjörg í kjallaranum hafði þá sofnað út frá kerti og var búin að kveikja í íbúðinni sinni!! Sjálf var hún ómeidd en skelkuð þar sem hún sat grátandi á stéttinni með teppi utan um sig en reykurinn hafði eyðilagt innbúið hjá henni... aftur. Það er nú það. Mér þótti nú einna merkilegast við þessa upplifun að það sé ekki haft fyrir því að hringja bjöllunni hjá hinu fólkinu í húsinu til að láta það vita að kviknað sé í!

Nei, ég nennti sko ekki að fá lögguna enn einu sinni í heimsókn á Reynimelinn. Ég fór aftur niður og bað reykfólkið um að finna Ármann fyrir mig. Um leið og einn var farinn inn í íbúð að leita að honum sá ég hvar hann stóð úti í garði, hálfur inni í runna í faðmlögum við stelpu sem ég sá ekki betur en væri gamla kærastan hans, þessi með kúkinn. Ég bað þá strákana sem stóðu þarna hjá mér að gera mér persónulegan greiða og hvetja fólk til að fara að koma sér niður í bæ, ég væri að fara að í vinnuna eftir nokkra klukkutíma. Þessir nýju bestu vinir mínir voru síðan búnir að slökkva á tónlistinni og koma öllum út á svona 10 mínútum og um fjögurleytið var ég sofnuð.

Má ég fá einbýlishús í afmælisgjöf?

"Mamma!" Kallaði ég hissa á leiðinni niður í stofu í gær. "Hver er ríkisféhirðir og af hverju er hann að gefa mér fullt af peningum?" Mamma glotti og útskýrði fyrir mér fyrirbærið "endurgreiðsla frá skattinum" sem ég hélt áður að væri bara til í ævintýrum og þjóðsögum. Undarleg gleðitilfinning fór um mig alla, það er ekki á hverjum degi sem maður fær helling af peningum sem maður hafði ekki hugmynd um að væru á leiðinni. Samviskubitið yfir að hafa spreðað í nýtt hjól þegar yfirvofandi er peningafrek bílaviðgerð flaug út um gluggann. Ég samþykkti meira að segja tillöguna frá mömmu um að það væri gríðarlega góð hugmynd að kaupa mér kápu. Fyrir á ég eina kápu með of stuttum ermum. Hana er ég búin að eiga í rúm 9 ár eða síðan ég fermdist og fannst skemmtileg tilhugsun að kaupa nýja. Það varð því úr að við mamma mæltum okkur mót í miðbænum fyrri part dags í dag.

Undanfarnar vikur hef ég dvalið heima mestan part dags og sökum veikinda og slappleika tekið því afar rólega. Rútínan er þannig að ég vakna og rölti niður stigann minn. Í því byrjar Elías litli fuglinn minn að flauta í gríð og erg. Það fyrsta sem ég geri er að opna búrið hans, hleypa honum út, tylla á öxlina á mér og svo fær hann að vera með í að sinna morgunverkunum. Við tökum matardallinn hans út, hendum gamla matnum og setjum nýjan í. Við hitum vatn í te handa mér og smyrjum brauð með osti. Ég kem potti fyrir á hellunni fyrir Elías að spegla sig í og skrúfa frá mjórri bunu í eldhúsvaskinum fyrir hann að sturta sig í. Síðan eyðum við dágóðum tíma saman þarna í eldhúsinu, ég að lesa bók og Elías að narta í blaðsíðurnar með mér.

Í dag var ég búin að mæla mér mót við mömmu og hafði því ekki tíma til að leika við Elías. Ég vaknaði eins og venjulega og rölti niður stigann minn. Elías byrjaði að flauta og var búinn að stilla sér upp við hurðina á búrinu þegar ég kom inn í stofu, tilbúinn í morgunverkin. "Fyrirgefðu Elías minn" sagði ég við hann og tók matardallinn hans út til að gefa honum. Í því hringdi síminn minn upp í herbergi svo ég lagði frá mér dallinn og hljóp upp. Þegar ég var búin í símanum heyrði ég kunnuglegt hljóð eins og í þyrluspöðum neðan úr stofu. Meistari Elías, ekki alls kostar sáttur við að vera hunsaður þennan besta tíma dagsins, hafði troðið sér út um örlítið gatið á búrinu þar sem matardallurinn situr venjulega. Hann flaug um alla íbúð, eflaust sármóðgaður yfir þessari gleymsku minni og sat síðan lafmóður á hausnum á litla bróður sem var í tölvunni þegar ég kom hlaupandi niður. Greyið fuglinn þurfti síðan að þola það að vera stungið beinustu leið aftur inn í búr án þess að fá að spegla sig í einum einasta potti eða baða sig í eldhúsvaskinum.

Mér varð heldur betur kápan úr klæðinu í þessari bæjarferð minni því ég kom heim með tvær heilar kápur! Eina hversdags og eina spari. Þegar ég var búin að spegla mig sadda í nýju kápunum fór ég inn í eldhús. Ég skrúfaði frá eldhúskrananum og setti glansandi skaftpott á eina helluna. Síðan fór ég inn í stofu og náði í lítinn grænan fugl sem ætlaði varla að koma út úr búrinu sínu, svo móðgaður var hann. Við sátum síðan dágóðan tíma saman inni í eldhúsi, ég og Elías, þar sem hann flögraði frá einum uppáhaldsstaðnum yfir á annann. Hausinn á mér, eldhúsvaskurinn, eldavélin, aftur og aftur.

Og nú er ég komin með nóg! Hér með nenni ég ekki að vera veik lengur. Ætla samt ekki að þykjast vera orðin hraust, ekki alveg strax. Við skulum segja að heilsan sé svona 60% í dag. Nógu góð til að mæta í Baðhúsvinnuna í 3 klukkutíma. Nógu góð til að liggja ekki heima aaallan daginn. Ekki nógu góð til að mæta í báðar vinnurnar sama daginn. Ekki nógu góð til að fara nema tvær ferðir í rennibrautina í sundi í gær. Langt frá því nógu góð til að mæta á Boot Camp æfingu. En andskoti góð engu að síður! Mun betri en fyrir viku, hvað þá tveimur og ég tala nú ekki um fyrir þremur vikum. Yndislegt að geta takmarkað salernisferðirnar við sirka þrjár á dag eins og hjá eðlilegu fólki og enn yndislegra að geta borðað eitthvað annað en bláberjagraut.

Í síðustu viku fór ég út úr húsi í fyrsta skipti þennan mánuð og kíkti í bíó. Á leiðinni út í bíl fannst mér lyktin af útiloftinu skrýtin og litirnir í kringum mig undarlegir. Miklu raunverulegri heldur en í sjónvarpinu. Þegar í Kringlubíó var komið fannst mér eins og ég væri stigin inn í sjónvarpið. Þar var fullt af fólki! Alvöru fólki! Ég og Kjartan settumst síðan ásamt litlum börnum og foreldrum þeirra í sal 1 með popp og tilheyrandi og gláptum á Harry Potter í tæpa 3 tíma. "Þetta atriði þarna í lokin gerðist sko ekki svona í alvörunnui" mælti hin fróða ég sem hafði lifað og hrærst í Harry Potter bókunum undanfarnar vikur. "Gyða, ekki segja 'í alvörunni' um Harry Potter bækurnar, það er krípí"

Á morgun ætla ég í afmælispartý. O já, út á meðal fólks skal ég! Vonandi verð ég viðræðuhæf um eitthvað annað en salernisferðir og Harry Potter!

Ég á tvo alveg uppáhaldskúnna hér í Baðhúsinu. Ég verð alltaf pínu glöð þegar þær koma labbandi, hafandi greinilega byrjað að brosa á tröppunum fyrir utan, gott ef ekki í bílnum á leiðinni. Önnur er pínulítil fullorðin kona sem nær varla upp fyrir móttökuborðið. Hún er greinilega af erlendu bergi brotin, þeldökk og með kolsvart hárið stíffléttað í margar litlar fléttur. Talar voða fína íslensku og ávarpar mig alltaf "heyrðu vinkona". Hin er ljóshærð stelpa á aldur við mig. Brosir og brosir og heilsar alltaf þegar hún kemur með svona krúttlegu "hæjj" og kveður með álíka krúttlegu "bæjj, við sjáumst!"

Þessar tvær eiga ekki mikið sameiginlegt, svo ég viti, annað en að vera duglegar að mæta í ræktina og vera alltaf brosandi. Ég væri til í að vita hvað veldur því að þær eru alltaf svona glaðar og fá að vera með í því!

Þegar ég sit hérna í móttökustólnum með vinnubrosið og vorkenni mér pínu að þurfa að vinna aaaallan daginn þá er alveg ofboðslega hressandi þegar önnur þessara tveggja kemur skoppandi inn. Þá skipti ég vinnubrosinu ósjálfrátt út fyrir alvöru bros.

Vildi bara láta vita...