Sumir vinna vel undir pressu. Sumir höndla ekki álagið. Sumir geta ekki unnið nema undir pressu. Pressa er ömurleg. Það er henni að kenna að ég verð fúl og svekkt yfir fínum árangri og það er henni að kenna að ég verð ekki hoppandi glöð yfir frábærum árangri heldur bara fegin. Svona "hjúkkett að ég fékk 9,5 á þessu prófi".

Pressuna set ég að mestu leyti á mig sjálf en aðrir hjálpa auðvitað til. "Þú ert svo klár, þú verður pottþétt hæst á þessu prófi" segir einhver. Þá hugsa ég "fokksjittfokk, það er eins gott að ég verði hæst á þessu prófi" Ef ég verð síðan hæst, sem hefur nú alveg gerst, er mín eina umbun að pressunni léttir fram að næsta prófi. Engin gleðivíma yfir góðum árangri, ekkert sjálfshól heldur bara aukin pressa að gera jafnvel eða betur næst. "Ég vissi þetta nú alveg Gyða mín" eru viðbrögð fólks í kringum mig. Helvítis pressa.

Á þessum fjórum vikum sem liðnar eru af árinu hef ég:
-Skrifað 20 blaðsíðna lokaritgerð í hljóðfræðinámskeiði um ungversk málhljóð
-Sett saman 12 blaðsíðna fræðilegan kafla í BA ritgerðinni minni og undirbúið könnun fyrir hana
-Lært undir og tekið lokapróf í tal- og málmeinum
-Mætt í skólann fjóra daga vikunnar og sinnt þeim tveimur námskeiðum sem ég er í ásamt ritgerðinni þessa önn.

Ég reyndi eins og ég gat að setja ekki á mig pressu fyrir þessi blessuðu sjúkrapróf mín. "Það þýðir ekki að búast við neinum toppeinkunnum Gyða" sagði ég við sjálfa mig "Þú ert nýstigin upp úr alvarlegum veikindum og það er afrek bara að klára þetta" Allt kom fyrir ekki og gamalkunna pressan settist á mig. Ég fékk einkunn fyrir hljóðfræðiritgerðina mína í dag. 8,5. Hæstu tveir með níu. Ég var alveg skítfúl með þetta og það eyðilagði alveg gleðina yfir að hafa klárað tal- og málmeinaprófið fyrr í dag.

Af hverju er maður svona klikkaður?

Mikið átti ég góðan dag. Eftir að hafa sofið óhóflega lengi frameftir hóf ég að sturta mig og snurfusa. Það var skemmtileg tilbreyting frá náttfötunum sem ég hef ofnýtt yfir jólin að klæða sig í fínan kjól og setja á sig grænan augnskugga. Við Kjartan vorum á leiðinni í brúðkaup hjá vinum hans, Tuma og Mary Frances. Brúðguminn tók sig vel út í skotapilsi og háum sokkum og brúðurinn ljómaði í hvíta kjólnum með óléttubumbuna út í loftið. Vinir héldu ræður, félagar sýndu gamlar myndir og faðir brúðgumans flutti gamalt skoskt kvæði, klætt í nýjan búning. Undir lok borðhaldsins settist brúðguminn síðan við píanóið og söng hvorki meira né minna en þrjú lög til nýju konunnar sinnar, kunn lög sem hann hafði samið nýjan texta við. Ó svo fallegt! Ég táraðist við að hlusta á, og var ekki sú eina.

Það var bara svo ósköp gott að fara út á meðal fólks og líða ekki eins og aumingja. Mér var ekkert óglatt, ég var ekkert þreytt og mig svimaði barasta ekki neitt. Yndislegt! Ég er nefnilega búin að vera svolítið mikið veik síðastliðinn mánuð. Það var á laugardegi í byrjun desember, þremur dögum fyrir prófið mitt í tal- og málmeinum sem mér fór að líða eitthvað undarlega. Ég varð svo ofboðslega stíf í hálsi og herðum og svimaði voðalega mikið. "Úff, ætli þetta sé ekki prófastress" Hugsaði ég og hunsaði verkina eins og ég gat. Um kvöldið sat ég á lesstofunni í Árnagarði og lærði til miðnættis með svimann og stífa hálsinn minn, ákveðin í að harka af mér. Daginn eftir vaknaði ég í hálfgerðu móki. Ég gat varla litið til hliðanna vegna stífleikans í hálsinum, var heitt og kalt til skiptis og hrikalega óglatt. Framundan var jólakortamyndataka með pabba og co. og bunki af glósum sem þurfti að fara í gegnum fyrir prófið. Ég píndi ofan í mig morgunmat sem ég kastaði síðan upp stuttu síðar. "Mikið hrikalega hlýt ég að vera stressuð" hugsaði ég, enn ákveðin í að harka af mér. Með grátstafinn í kverkunum og æluna í stífum hálsinum fór ég til pabba á Nesveginn og klæddi mig í jólasveinabúning.

Æfða myndavélabrosið kom sér vel þar sem ég stillti mér upp með fjölskyldunni, kaldsveitt á enninu, með hrikalegan verk í hálsi og höfði og hrikalega óglatt. Ég hélt út bílferðina til baka heim til pabba og rétt dreif inn á baðherbergi þar sem ég kastaði upp. Þegar ég kom fram af baðherberginu samþykkti ég uppástungu pabba um að leggja mig aðeins áður en ég færi að læra. Ó hvað það var vont að koma sér fyrir á koddanum, mér var svo ofboðslega illt í hálsinum og hnakkanum. Um leið og ég hafði fundið bærilega stellingu rotaðist ég og rankaði ekki við mér fyrr en um kvöldmatarleytið. "Sjitt..." sagði ég við sjálfa mig og varð hugsað til glósubunkans sem var enn óyfirfarinn. Eftir að hafa ráðlagt mig við mömmu í símann hringdi ég í Læknavaktina, án þess þó að vita nákvæmlega yfir hverju ég væri að fara að kvarta. "Uuu, góða kvöldið, mér er semsagt alveg rosalega illt í hálsinum og herðunum og svo er mér líka óglatt, já og með hausverk og svima. Ég veit ekkert hvort þetta tengist eitthvað" Hjúkkan sagði mér að koma.

Mamma fór með mig á læknavaktina og þegar þarna var komið gat ég eingöngu horft beint fram fyrir mig, hálsinn var alveg læstur. Ég fór að gráta af sársauka þegar læknirinn reyndi að beygja höfuðið á mér til hliðanna. Hann spurði mig spurninga, mældi hitann og hummaði aðeins. "Farðu heim og hvíldu þig en ef hitinn hækkar skaltu fara upp á slysó" Hitinn hækkaði hratt og örugglega um nóttina og var kominn upp í 38,6 um morguninn. Kjartan minn fór þá með mig upp á bráðamóttöku. Bílferðin þangað var mjög sársaukafull. Hver hraðahindrun og hola í veginum sendi sársaukasting upp stífan hálsinn. Þegar ég síðan kom á bráðamóttökuna þurftu hjúkkur, læknar og sérfræðingar allir að reyna að snúa hausnum á mér til að sannreyna hversu stífur hálsinn á mér var. Eftir að hafa hummað aðeins yfir mér tilkynnti læknirinn að hann grunaði að um heilahimnubólgu væri að ræða og að hann vildi framkvæma mænuholsástungu til að athuga málið betur.

Þessi ágæti læknir hafði örugglega ekki framkvæmt margar mænuholsástungur. Eftir að hafa þrisvar sinnum stungið langri nál inn í mjóbakið á mér hafði honum ekki enn tekist að ná mænuvökva. Ég lá í kreppu í sjúkrarúminu, hélt mér í rimlana á rúmhliðinni, beit á jaxlinn og vandaði mig að vera alveg kyrr. Þau voru fjögur fyrir aftan mig, læknirinn sem stakk mig, hjúkrunarfræðingur sem rétti hluti, sérfræðingur sem hafði umsjón og danski læknaneminn Mads sem fylgdist með. Ég var farin að grenja af sársauka þegar sérfræðingurinn tók loks í taumana og bauðst til að prófa. Það var því í fjórðu tilraun sem náðist í mænuvökva úr mér. Klukkutíma síðar voru niðurstöðurnar komnar: Heilahimnubólga af völdum veirusýkingar. Hjúkrunarfræðingurinn stakk nál í olnbogabótina á mér og festi e.k. fjöltengi við. Í gegnum fjöltengið streymdu sýklalyf, ógleðilyf og saltvatnslausn inn í æðina á mér.

Ég fékk að fara heim daginn eftir með ógleðilyf með mér og fyrirmæli um að vera rúmliggjandi næstu tvær vikurnar. Allt álag, líkamlegt og andlegt, var stranglega bannað. Það var ekki mörgum klukkutímum eftir heimkomuna sem ég fór að finna fyrir miklum verk í mjóbakinu. Svo miklum að ég þoldi ekki við í neinni stellingu. Kjartan og mamma, hjúkkurnar mínar, hringdu upp á spítala og spurðu ráða. "Þetta er örugglega bara eftir mænuholsástunguna, gefið henni bara íbúfen og parkódín" Eftir tvöfaldan skammt af verkjalyfjum höfðu verkirnir ekki minnkað og því fór Kjartan með mig aftur upp á bráðamóttöku. Þar fékk ég uppáskrifaðar parkódín forte og var send aftur heim.

Eftir sólarrhingslegu í lyfjavímu þar sem ég tók parkódín forte + íbúfen á 4 tíma fresti á milli þess sem ég emjaði og grenjaði yfir verkjunum í mjóbakinu var mömmu hætt að lítast á blikuna. Hún lét renna af mér og þegar verkirnir voru í hámarki og ópin í mér eftir því dröslaði hún mér aftur upp á bráðamóttöku. Æpandi mér var hleypt inn fram fyrir alla. Ég var sett beint inn á stofu ásamt tveimur öðrum þar sem það var allt troðfullt þetta kvöld. Blóðþrýsingur og púls voru upp úr öllu valdi hjá mér og ég, þó ég væri hálfuppgefin, hélt áfram að veina af verkjum. Ég þoldi best við ef einhver hélt undir hendurnar á mér og ég fékk að hanga máttlaus þannig. Eins og gefur að skilja var ekki hægt að halda mér þannig endalaust, móðir mín er nú enginn Jón Páll, svo verkirnir nístu mig reglulega í gegn. Hjúkrunarkona kom askvaðandi með morfín í sprautu og sprautaði því í magann á mér. Með því að setja það ekki beint í æð átti að forðast að það svifi yfir mig. Ekkert breyttist nema að ég varð örlítið ringlaðri. Ég kannaðist við lækninn sem var nýkominn á vakt. Hann hafði tekið á móti mér fyrr um árið þegar ég kom með salmonelluna. Ég reyndi að segja honum frá því en einhvern veginn kom það víst þannig út að ég sagði við hann að hann hefði látið mig fá salmonellu.

Örlítið undrandi læknirinn fyrirskipaði vöðvaslakandi í æð. Verkurinn hörfaði ekki og ég hélt áfram að veina, veikum mætti þó. Sérfræðingurinn á vakt kom og kíkti á mig og fyrirskipaði morfín í æð. Það sveif heldur betur yfir mig þá og ég dofnaði öll upp. Yfir nóttina fékk ég reglulega morfín í æð og ógleðilyf. Morguninn eftir var ég sett í sneiðmyndatöku, ég lá inni í svona hólki í svakalegum hávaða í korter á meðan græjan tók myndir frá toppi til táar í leit að skýringum á verkjunum svakalegu.

Að lokum fékkst sú skýring að læknirinn sem hafði stungið mig þrisvar í mjóbakið með nál hefði óvart marið í mér vöðva. Verkurinn myndi hjaðna með marinu en þangað til mátti ég liggja í lyfjamóki. Ég fór heim með plastpoka fullan af lyfjum, sýkla, verkja og ógleði. Ég flutti heim til mömmu næstu vikur svo Kjartan greyið þyrfti ekki einn að hugsa um sjúklinginn. Vikurnar fóru í að minnka verkjalyfjaskammtinn smátt og smátt og reyna að borða. Prófið í tal- og málmeinum var löngu liðið, sjúkraprófið á næstu grösum og ég ekki enn farin að halda haus eða borða heila máltíð. Elsku fólkið mitt snérist í kringum mig, reddaði fyrir mig vottorðum og keypti fyrir mig jólagjafir, keypti fyrir mig heilu lítrana af frooshi sem var það eina sem ég virkilega hafði lyst á og stappaði í mig stálinu þegar ég vældi yfir ástandinu á mér.

Ég náði að borða jólamat með ágætri lyst og gat drifið mig í jólaboð bæði á jóladag og annan í jólum. "jú, ég er öll að koma til" var það algengasta sem ég sagði þessa dagana og ég trúði því sjálf! Það var síðan á mánudeginum eftir jól sem æluPestin sótti mig heim. Sólarhringur af gleði yfir klósettinu þar sem ég losaði mig við öll þau grömm af aukaforða sem ég átti eftir utan á mér. Kjartan og familían ruku upp til handa og fóta, orðin viðbragðsfljót með eindæmum þegar ég á í hlut. Kjartan keypti sex pakka af bláberjasúpu, pabbi keypti skúringafötu til að hafa við rúmið/sófann og mamma kom og passaði mig þegar Kjartan skrapp frá.

Ó hvað það var góð tilfinning að vera hress í kvöld.

Blómvallagata 10a, ca. 1995:

"Amma, ég get ekki opnað hurðina inn til mín! Ásbjörn er búinn að læsa henni." Ásbjörn litli bróðir átti það til að læsa hurðinni að herberginu mínu, rusla til þar inni og gera annan óskunda þegar hann var lítill pjakkur. Í þetta skiptið hafði honum tekist að læsa hurðinni og lykilinn með inni. Amma Gyða var að passa okkur og ég bað hana um að reyna að opna hurðina. Amma Gyða var með mjög fallegar hendur og alltaf með hringa á hendi. Þar af var einn mjög fallegur með stórum fjólubláum steini sem var í nokkru uppáhaldi hjá henni og ég man að hún var með hann þennan dag.

Amma reyndi að dýrka upp lásinn með vísifingri en það gekk ekki alveg. "Ég get ekki opnað Gyða mín, ég er með of svera fingur" Ég skildi ekki alveg hvað þetta þýddi, hafði aldrei heyrt orðið sver áður. Amma útskýrði það fyrir mér og síðan fundum við okkur eitthvað annað að gera en að leika inni í harðlæsta herberginu mínu.

Í dag, 25. nóvember, á ég afmæli. Í dag er ég 23 ára. Í dag hefði amma Gyða, alnafna mín, líka átt afmæli. Hún hefði orðið 80 ára í dag. Í dag fékk ég afmælisgjöf frá ömmu Gyðu. Eyja föðursystir mín kom færandi hendi með hringinn fallega, fjólubláa sem amma hafði viljað að ég fengið. Elsku amma sem var alltaf svo góð við mig. Hringurinn er aðeins of stór, enda var amma með svera fingur eins kom fram áðan, en ég stefni á að láta minnka hann fyrir jól og vera með hann þá.

Til hamingju með afmælið, ég og amma.

Ég er svo lánsöm að eiga þennan fína kærasta. Hann þvær sér um hendurnar eftir hverja salernisferð, hefur ekki skrúfað frá vatninu á meðan hann tannburstar sig, hann leyfir mér undantekningalaust að hafa fæturna ofan á sér á meðan við horfum á sjónvarpið og það hefur ekki enn brugðist að hann klóri mér á bakinu þegar ég bið um. Hann er einnig afskaplega greiðvikinn. Hann fer með bílinn í umfelgun fyrir eitt orð og græjar öll tölvumál sem þarf að græja. Dáðadrengur í alla staði og með honum bý ég uppi í risi heima hjá móður minni.

Ekki fyrir löngu gekk allmikið á fyrir eina helgina. Ég var að fara í ferðalag norður á land og dáðadrengurinn ætlaði að vera einn heima. Ég var á yfirsnúningi að reyna að komast yfir allt sem ég þurfti að gera fyrir helgina og hafði meðal annars tekið saman á herbergisgólfinu hrúgu af rauðum fötum sem ég ætlaði að henda í þvott áður en ég yrði sótt af ferðafélögunum. Fyrr en varði var farið mitt mætt og ég, rétt búin að loka ferðatöskunni, hafði ekki náð að setja í þvottavélina. Ég kyssti dáðadrenginn bless og sagði "Heldurðu að þú myndir nenna að henda þessu í vélina á meðan ég er í burtu?" "Já" svaraði dáðadrengurinn "Og ertu til í að fara út með ruslið líka" bætti ég við og benti í áttina að yfirfullri ruslakörfunni. "Ekkert mál" sagði dáðadrengurinn og óskaði mér góðrar ferðar.

Helgin leið fljótt og fyrr en varði var kominn sunnudagur og ég var á leið heim. Dáðadrengurinn hringdi þegar ég var rétt að lenda heima til að láta mig vita að hann hefði skroppið í fótbolta með vini sínum og að ég ætti ekki að láta mér bregða þegar ég kæmi heim, hann hafði nefnilega fengið frænda sinn í heimsókn á laugardeginum og var ekki alveg búinn að taka til eftir það. "Tókstu ekki örugglega aðeins til áður en hann kom?" Spurði ég og hugsaði áhyggjufull til óreiðunnar sem hafði verið í herberginu áður en ég fór. "Jújú, ég rúttaði aðeins til" svaraði dáðadrengurinn.

Þegar inn var komið sá ég mér til skelfingar að dáðadrengurinn minn hafði ekki tekið mikið til fyrir heimsókn frændans. Rauða fatahrúgan blasti við mér á gólfinu og ruslakarfan var enn troðfull. Hann hafði reyndar ýtt fatahrúgunni upp að veggnum og smeygt ruslakörfunni úr augsýn hinu megin við rúmið. Bæði skrifborðið og sófaborðið var síðan þakið glösum og bjórdósum. Aðspurður viðurkenndi dáðadrengurinn að hafa gert sér grein fyrir því að fatahrúga á gólfinu er óæskileg þegar maður býður fólki í heimsókn. Hann sagðist bara ekki hafa vitað hvað hann ætti að gera við hana. "Hefði ekki verið sniðugt að setja hana í þvottavélina, já eða bara aftur í óhreina tauið?" Spurði ég í þolinmóðum tón. "Kannski" svaraði dáðadrengurinn og yppti öxlum.

Morguninn eftir áður en ég fór í skólann sagði ég við dáðadrenginn "Ertu svo til í að ganga frá dósunum og glösunum í dag ástin mín?" "já" svaraði dáðadrengurinn og kyssti mig bless. Það var víst eitthvað voðalega mikið að gera hjá honum þann daginn og því héldu bjórdósir og glös áfram að búa uppi í herbergi hjá okkur. Á þriðjudeginum var lyktin inni í herbergi orðin nokkuð súr. "Heyrðu ástin, nú er barasta farið að lykta hérna inni, viltu muna að ganga frá dósunum og glösunum í dag?" Sagði ég heldur strangari tón en daginn áður. "já, auðvitað" svaraði dáðadrengurinn og leit brosandi upp úr tölvunni. Þegar ég kom heim þann daginn var ég nokkuð spennt að sjá hvort hann hefði staðið við orð sín. Ég fór upp í herbergi og við fyrstu sýn virtist hann ekki hafa tekið neitt til. Við nánari athugun sá ég að hann hafði farið niður í eldhús með eitt glas og eina bjórflösku. Mér féllust hendur. Ég ætlaði ekki að taka þetta til eftir hann en það var komin súr bjórlykt í herbergið mitt og ruslið í ruslakörfunni farið að flæða út á gólf. Hvað átti ég að gera?

Ég leitaði ráða hjá móður minn sem hefur margra áratauga reynslu af því að búa með karlmönnum. Mamma hristi hausinn með uppgjafarsvip og tilkynnti mér að þetta væri eilíf barátta. Hún talaði um skítastuðla og skítablindu, útfyrirpisserí og aðra hvimleiða fylgifiska karlpeningsins. Að fyrirlestrinum loknum sagði hún mér að það dygði ekkert að gefa í skyn eða fara í fýlu ég þyrfti að tala við hann og það strax, annars myndi það alltaf lenda á mér að taka til og það væri ekki sanngjarnt. Mamma var komin í geðshræringu og allt í einu var þetta hætt að snúast um nokkrar bjórdósir og glös og farið að snúast um að festast ekki í fjötrum ósanngjarnrar verkaskiptingar kynjanna það sem eftir var lífsins. Ég talaði við dáðadrenginn minn um leið og hann kom heim. Ég sagði honum að ég væri svekkt yfir því að hann hefði ekki tekið til eftir sig þó ég væri búin að biðja hann um það tvo daga í röð. Ég bætti líka við að mér fyndist leiðinlegt að hann hefði boðið frænda sínum í heimsókn þegar óhrein föt af mér lægju á gólfinu og ruslið flæddi upp úr körfunni. Dáðadrengurinn horfði á mig særðum augum. "Ég fór niður með glas og flösku í dag" Honum fannst hann greinilega ekki eiga ávíturnar skildar. "Já en af hverju fórstu ekki niður með restina af flöskunum? Og hvað með ruslið í körfunni?" Svarið var stutt og laggott: "ég gleymdi því bara" Andrúmsloftið í svefnherberginu var stirt þetta kvöldið. Mér leið ekki vel. "Hvað var ég að skammast í honum?" Hugsaði ég. "Hann sem er svo ósköp ljúfur og góður"

Um nóttina fékk ég martröð. Í draumnum var ég að skamma dáðadrenginn fyrir að taka ekki til eftir sig og hann svaraði mér fullum hálsi "Haltu kjafti fíflið þitt" Ég vaknaði með tárin í augunum og faðmaði dáðadrenginn að mér þar sem hann lá sofandi við hliðina á mér.

Dósirnar og glösin eru enn á sínum stað uppi í herbergi hjá mér og ruslið er enn þá yfirfullt. Ég er hins vegar ekkert búin að nöldra í dáðadrengnum síðan ég fékk martröðina. Ég vil frekar hafa hann ljúfan og góðan heldur en í fýlu við mig. Nú þarf ég bara að finna einhverja góða leið til þess að fá hann til að taka til eftir sig.

Frásögn þessi er birt með góðfúslegu leyfi dáðadrengsins og um leið eru viðurkenndar nokkrar ýkjur í frásögninni.

Hetjan hefur reyndar ekki staðið undir nafni undanfarnar vikur. Það þykir víst lítill hetjuskapur að gaufast einn heima hjá sér og fara ekki út úr húsi nema til að heimsækja hina og þessa lækna vegna hinna og þessara krankleika. Á mánudaginn ákvað hetjan að tími væri kominn til að sýna á ný sitt rétta eðli.

Hetjan fór snemma á fætur og fékk sér morgunmat. Hún hélt til vinnu þar sem hún plataði u.þ.b. 30 unglinga til þess að trúa því að hún kynni stærðfræði nógu vel til að kenna þeim hana í viku. Þegar líða tók á daginn óx kvíðahnúturinn innra með hetjunni... Það var að koma að þessu. Á slaginu þrjú opnaði hetjan banana og borðaði. Hún tók síðan til íþróttadótið sitt og beið þess að klukkan yrði hálffjögur. Þá steig hetjan upp í litla rauða poloinn sinn og hélt af stað.

Hetjan hafði ekki mætt á æfingu í 8 vikur. Henni hlýnaði um hjartarætur við móttökurnar góðu sem hún fékk frá hinum hetjunum sem staðið höfðu vaktina allt sumarið. Kvíðahnúturinn var orðinn gríðarstór og stækkaði bara við fjálglegar lýsingar hinna á erfiðum æfingum undanfarna daga.

"Allir út!"

Hetjan skokkaði af stað. Fætur og liðir vissu ekki hvaðan á sig stóð veðrið. Slíkra hreyfinga hafði ekki verið krafist af þeim síðan fyrir veikindi. Lungun virtust í smá stund ætla að þola álagið en ekki leið á löngu þar til hetjan mæddist. Hún var þá ekki fyrr byrjuð að anda frá sér en súrefnisþyrst lungun heimtuðu meira loft.

Eftir kortersútiskokk slagaði hetjan með blóðbragð í munninum inn í salinn þar sem samhetjur hennar ýmist böðuðu út öllum öngum í hinum ýmsu hoppum eða rembdust við armbeygjur á gólfinu. Allt var óskýrt og litir runnu saman. Vöðvastæltur þjálfari tók á móti hetjunni og útskýrði verkefnin fyrir henni. "30 jumping jacks og 10 armbeygjur til skiptist" Hetjan fór úr peysunni og hóf svimandi hoppin, fleygði sér síðan í jörðina og þurfti að beita öllum kröftum í þessar örfáu armbeygjur. Það var í sams konar hoppum sem fæturnir gáfust upp. Þeir neituðu að hlýða skipunum hetjunnar og lyppuðust í staðinn aumingjalega niður í gólf. "ENGAR PÁSUR" kallaði vöðvastælti maðurinn og gekk ógnandi í áttina að hetjunni. Hún reyndi að standa upp en fæturnir höfðu krafist sjálfstæðis frá heilanum og neituðu að hlýða. "EKKI STOPPA" kallaði sá vöðvastælti, nú aðeins hálfum metra frá hetjunni. Loksins vöknuðu fæturnir en í staðinn fyrir að halda æfingunni áfram tóku þeir strikið út úr salnum og upp í búningsklefa. Þar báru þeir hetjuna að næsta bekk og slökktu síðan aftur á sér.

Hetjan leit á klukkuna. Hún hafði haldið út í 29 mínútur.

Tveimur dögum seinna var hetjan mætt aftur á vígvöllinn. Auk kvíðahnútsins í maganum höfðu nú bæst við harðsperrur í hina óhlýðnu fætur. Í þetta skiptið hélt hetjan út í heilar 40 mínútur áður en hún flúði upp í búningsklefa.

Það var þó ekki sama ömurlega "éggetekkineittogégersvomikillaumingi" tilfinningin og síðast sem greip hana í þetta skiptið. Hún hafði þraukað heilum 11 mínútum lengur en fyrir tveimur dögum. Stoltið streymdi um þreytta fæturna og máttlausa handleggina og yndisleg hugsun fór um huga hetjunnar.

"I'm back..."

Í dag er fyrsti dagurinn í 7 daga vinnutörninni minni hér í Baðhúsinu. Svo mikið hef ég ekki unnið í laaangan tíma og því var ekki laust við smá kvíðahnút í mallakút í gærkvöldi. "Ég held við ættum ekkert að vera að horfa á mynd fyrir svefninn í kvöld" hugleiddi ég við kæró um hálfellefuleytið í gærikvöldi á leiðinni heim. "Ég vil vera vel sofin fyrir morgundaginn" En örlögin höfðu greinilega ekki ætlað mér að sofa þessa nótt. Þegar við gengum upp tröppurnar heima á Reynó stóðu þrír ungir menn fyrir utan útidyrahurðina hjá mér með bjór og sígó. "Alveg rétt..." hugsaði ég "Ármann á miðhæðinni ætlaði að halda partý í kvöld" Nágranni minn á miðhæðinni er fínasti gaur um þrítugt og fyrr um daginn hafði hann látið mömmu vita að hann yrði með "smá partý" um kvöldið. Mömmu var nokk sama þar sem hún var á leiðinni norður á land að tína ber og yrði alls ekki heima.

Við Kjartan löbbuðum upp tröppurnar undir frekar hissa augnaráði mannanna þriggja. Þeim fannst við greinilega ekki alveg þau partýlegustu þar sem við gengum upp að þeim hlaðin pokum og dóti með mæðusvip. "Má ég nokkuð aðeins komast" sagði ég við manninn sem stóð með rassinn í hurðarhúninn sem ég þurfti að snúa til að komast inn til mín. Þetta byrjaði bara á rólegu nótunum hjá honum Ármanni. músíkin var ekki of hátt stillt og var þar að auki góð, ég örvænti ekki strax.

Hefur einhver kannað það hvort áfengi skaði heyrnina? Af hverju, ó af hverju, virðist það vera þannig að því fyllra sem fólk er, því heyrnaskertara virðist það verða? Lætin mögnuðust með hverri mínútunni. Tónlistin hækkaði sífellt meira og fólk hrópaði hvort á annað og með lögunum. Ég reyndi að útiloka lætin með því að lesa smá, það hefur yfirleitt syfjandi áhrif á mig þegar ég er þreytt fyrir. Ekkert gekk. Að lokum slökkti ég á leslampanum, lagðist á koddann og reyndi að sofna í dynjandi bassanum. Það var klukkan að ganga 3 um nóttina, þegar Trentemöller skók allt herbergið mitt, húsgögnin og mig með, að ég ákvað að fara niður og biðja Ármann um að lækka.

Ég kveikti ljósin á ganginum og rölti niður. Fyrir utan útidyrnar hjá mér stóðu a.m.k. 10 glaseygðir menn og tóku ekkert eftir mér þar sem ég stóð þarna á náttfötunum með úfið hárið út í loftið.
"Hehemmm.... Halló... HALLÓ" Að lokum náði ég sambandi við þann sem stóð næst mér og bað hann um að ná í Ármann nágranna. Hann kom út með afsökunarbrosið á vörunum. "Sorry, þau eru búin að hækka allt alveg í botn hérna, ég skal reyna að lækka" sagði Ármann afsakandi eins og fólkið inni í íbúðinni hans væri bara einhvers konar náttúruafl sem hann réði ekkert við en ekki gestir í hans boði. "já, takk" sagði ég og afsakaði það að vera leiðinlegi nágranninn, ég væri bara að fara að vinna kl.9 í fyrramálið.

Ég skreið aftur upp í rúm og mér var létt. Ég Þurfti að vakna eftir 5 og hálfan tíma og hugsaði að það væri nú alveg nægur svefn. En gestirnir hans Ármanns réðu ekki við sig lengi. Tónlistin fór stighækkandi og síðan stóðust þau greinilega ekki mátið að hækka í botn þegar einhver setti "Tiny dancer" með Elton John á. Fólkið sameinaðist í söng og "Hold me closer tiiiiiiny daaaaancer" glumdi upp um gólfið og inn um allar rifur hjá mér. Klukkutíma síðar voru náttúruöflin á neðri hæðinni búin að performa mörg lög í sama dúr, þar á meðal "Total Eclipse of the heart" með Bonnie Tyler á milli þess sem bassinn skók húsið í lögum eins og "David" og "Det snurrar i min skalle"

Klukkan hálffjögur bað Kjartan um mitt leyfi til að hringja á lögguna. "Úff..." Hugsaði ég og varð hugsað til allra þeirra skipta sem lögreglan hafði þurft að heimsækja Reynimel 34. Ég var nokkuð viss um að við værum búin með löggukvótann á árstímabili, sérstaklega með tilliti til manneklu innan lögreglunnar. Fólkið í götunni hlýtur að halda að hér sé einhverskonar sambýli fyrir villinga og fólk sem getur ekki séð um sig sjálft svona miðað við fjölda lögreglu- og slökkviliðsbíla sem hafa brunað hér inn götuna á innan við ári....

Heimsókn nr. 1; Lögreglan og slökkviliðið:
Það var um 8 leytið eitt kvöld fyrir u.þ.b. ári síðan að Valla systir kom í mat. "Hvað er Guðbjörg eiginlega að gera niðri hjá sér?" Spurði hún mig og mömmu sem hváðum báðar. "Já, það er gufa á öllum rúðum hjá henni og það seytlar vatn undan gluggakörmunum." Við mamma fórum út í garð og skoðuðum gluggana í kjallaraíbúðinni. Við reyndum að banka hjá Guðbjörgu en enginn svaraði, hins vegar heyrðum við mikinn vatnsnið inni í íbúðinni. Ég hringdi í hana, skíthrædd um að hún væri búin að fara sér að voða í einhverju ógurlegu baðherbergisslysi og varð mjög fegin þegar hún svaraði. Guðbjörg var þá stödd úti á landi og búin að vera allan daginn. Hún hafði reynt að fara í sturtu um morguninn áður en hún lagði af stað og skrúfað frá heita vatninu, hafandi gleymt því að heita vatnið hafði verið tekið tímabundið af allri götunni vegna framkvæmda. Síðan þegar vatnið hafði verið sett aftur á um hádegi gusaðist sjóðandi heitt vatn út úr sturtuhausnum hennar Guðbjargar og hafði gert í átta klukkutíma þegar þarna var komið! Það skipti engum togum að við þurftum að kalla á slökkviliðið sem fór inn í gufusoðna íbúðina í sínum búningum með sínar græjur, reynandi að bjarga því heila sem eftir var af innbúi Guðbjargar, sem var ekkert.

Heimsókn nr. 2; Lögreglan:
Klukkan 6 einn fimmtudagsmorgun nú í janúar glumdi dyrabjallan nokkrum sinnum í röð heima hjá mér. Við mamma skjögruðum svefndrukknar til dyra og hittum þar spariklæddann mann á þrítugsaldri sem afsakaði sig, hann hafði haldið að Ármann ætti bjölluna. Við mamma fórum aftur upp í rúm en náðum ekkert að sofna því gesturinn virtist ekki ætla að sætta sig við að Ármann væri ekki heima og barði og sparkaði í hurðina með miklum látum. Eftir nokkar pásu á barsmíðunum heyrðist brothljóð og öskur í kvenmanni. Við mamma stukkum niður og þá var félaginn búinn að brjóta rúðuna í hurðinni hans Ármanns og var að bjástra við að aflæsa innan frá í gegnum opið. Fyrir innan hurðina stóð litla kærastan hans Ármanns og gargaði á manninn að hypja sig. Þegar þarna var komið opnaði ég hurðina sem liggur niður í þvottahús, bankaði á hurðina hans Ármanns sem liggur inn í þvottahús og náði að kippa litlu kærustunni hans yfir í okkar íbúð og læsa áður en maðurinn næði til hennar. Ég tók eftir því að hann var með opna buxnaklauf og ímyndaði mér að hann hefði haft hið versta í huga gagnvart stelpunni. Nú stóð stelpan þarna hjá okkur hágrátandi í nærbuxum og bol og angaði af áfengi. Mamma hringdi á lögguna sem kom á örskotsstundu og í því flýði brjálæðingurinn. Við horfðum á eftir löggunni elta hann yfir ein tvö grindverk áður en hún náði honum. Litla kærastan sagði frá því að hún hefði boðið manninum heim með sér um kvöldið og hann hefði síðan brugðist svona illa við þegar hann fékk ekki að vera lengur.

Ég fór aftur að sofa, enda þurfti ég ekki að vakna snemma á föstudeginum. Um 9leytið vaknaði ég hins vegar við ópin í mömmu. Hún kallaði á mig og var skelfingu lostin þegar ég kom niður. "Hann skeit fyrir utan hurðina hjá okkur" sagði hún með leðurhanskaklædda hægri höndina á lofti. "og ég hélt að þetta væri grjótið sem hann hefði notað til að brjóta rúðuna og tók um það til að henda því í burtu" Aaaaaumingja mamma mín!!

Heimsókn nr. 3, Guðbjörg kveikir í húsinu.
Það var um hádegisbil núna í vor að við Kjartan sátum inni í stofu að borða hádegismat. Inn um gluggann barst sírenuvæl sem ég pældi ekkert sérstaklega í, maður heyrir oft í löggunni þeysa eftir Hringbrautinni þaðan sem ég bý. Kjartan hins vegar snéri sér við og leit út um gluggann. "Þetta er hérna!" Sagði hann hissa og ég stóð upp til að kíkja út. Þrír lögreglubílar, slökkviliðsbíll og slökkviliðsmenn á hlaupum inn um hliðið í fullum herklæðum var það sem blasti við. Við Kjartan hrökkluðumst fram á gang sem var þá fullur af reyk. Við fórum niður og opnuðum út án þess að vera búin að gera okkur grein fyrir hvar hefði kviknað í. Einn lögreglumannanna sá okkur standa þarna gapandi hissa í dyragættinni og kom til okkar til að útskýra málið. Guðbjörg í kjallaranum hafði þá sofnað út frá kerti og var búin að kveikja í íbúðinni sinni!! Sjálf var hún ómeidd en skelkuð þar sem hún sat grátandi á stéttinni með teppi utan um sig en reykurinn hafði eyðilagt innbúið hjá henni... aftur. Það er nú það. Mér þótti nú einna merkilegast við þessa upplifun að það sé ekki haft fyrir því að hringja bjöllunni hjá hinu fólkinu í húsinu til að láta það vita að kviknað sé í!

Nei, ég nennti sko ekki að fá lögguna enn einu sinni í heimsókn á Reynimelinn. Ég fór aftur niður og bað reykfólkið um að finna Ármann fyrir mig. Um leið og einn var farinn inn í íbúð að leita að honum sá ég hvar hann stóð úti í garði, hálfur inni í runna í faðmlögum við stelpu sem ég sá ekki betur en væri gamla kærastan hans, þessi með kúkinn. Ég bað þá strákana sem stóðu þarna hjá mér að gera mér persónulegan greiða og hvetja fólk til að fara að koma sér niður í bæ, ég væri að fara að í vinnuna eftir nokkra klukkutíma. Þessir nýju bestu vinir mínir voru síðan búnir að slökkva á tónlistinni og koma öllum út á svona 10 mínútum og um fjögurleytið var ég sofnuð.

Má ég fá einbýlishús í afmælisgjöf?

"Mamma!" Kallaði ég hissa á leiðinni niður í stofu í gær. "Hver er ríkisféhirðir og af hverju er hann að gefa mér fullt af peningum?" Mamma glotti og útskýrði fyrir mér fyrirbærið "endurgreiðsla frá skattinum" sem ég hélt áður að væri bara til í ævintýrum og þjóðsögum. Undarleg gleðitilfinning fór um mig alla, það er ekki á hverjum degi sem maður fær helling af peningum sem maður hafði ekki hugmynd um að væru á leiðinni. Samviskubitið yfir að hafa spreðað í nýtt hjól þegar yfirvofandi er peningafrek bílaviðgerð flaug út um gluggann. Ég samþykkti meira að segja tillöguna frá mömmu um að það væri gríðarlega góð hugmynd að kaupa mér kápu. Fyrir á ég eina kápu með of stuttum ermum. Hana er ég búin að eiga í rúm 9 ár eða síðan ég fermdist og fannst skemmtileg tilhugsun að kaupa nýja. Það varð því úr að við mamma mæltum okkur mót í miðbænum fyrri part dags í dag.

Undanfarnar vikur hef ég dvalið heima mestan part dags og sökum veikinda og slappleika tekið því afar rólega. Rútínan er þannig að ég vakna og rölti niður stigann minn. Í því byrjar Elías litli fuglinn minn að flauta í gríð og erg. Það fyrsta sem ég geri er að opna búrið hans, hleypa honum út, tylla á öxlina á mér og svo fær hann að vera með í að sinna morgunverkunum. Við tökum matardallinn hans út, hendum gamla matnum og setjum nýjan í. Við hitum vatn í te handa mér og smyrjum brauð með osti. Ég kem potti fyrir á hellunni fyrir Elías að spegla sig í og skrúfa frá mjórri bunu í eldhúsvaskinum fyrir hann að sturta sig í. Síðan eyðum við dágóðum tíma saman þarna í eldhúsinu, ég að lesa bók og Elías að narta í blaðsíðurnar með mér.

Í dag var ég búin að mæla mér mót við mömmu og hafði því ekki tíma til að leika við Elías. Ég vaknaði eins og venjulega og rölti niður stigann minn. Elías byrjaði að flauta og var búinn að stilla sér upp við hurðina á búrinu þegar ég kom inn í stofu, tilbúinn í morgunverkin. "Fyrirgefðu Elías minn" sagði ég við hann og tók matardallinn hans út til að gefa honum. Í því hringdi síminn minn upp í herbergi svo ég lagði frá mér dallinn og hljóp upp. Þegar ég var búin í símanum heyrði ég kunnuglegt hljóð eins og í þyrluspöðum neðan úr stofu. Meistari Elías, ekki alls kostar sáttur við að vera hunsaður þennan besta tíma dagsins, hafði troðið sér út um örlítið gatið á búrinu þar sem matardallurinn situr venjulega. Hann flaug um alla íbúð, eflaust sármóðgaður yfir þessari gleymsku minni og sat síðan lafmóður á hausnum á litla bróður sem var í tölvunni þegar ég kom hlaupandi niður. Greyið fuglinn þurfti síðan að þola það að vera stungið beinustu leið aftur inn í búr án þess að fá að spegla sig í einum einasta potti eða baða sig í eldhúsvaskinum.

Mér varð heldur betur kápan úr klæðinu í þessari bæjarferð minni því ég kom heim með tvær heilar kápur! Eina hversdags og eina spari. Þegar ég var búin að spegla mig sadda í nýju kápunum fór ég inn í eldhús. Ég skrúfaði frá eldhúskrananum og setti glansandi skaftpott á eina helluna. Síðan fór ég inn í stofu og náði í lítinn grænan fugl sem ætlaði varla að koma út úr búrinu sínu, svo móðgaður var hann. Við sátum síðan dágóðan tíma saman inni í eldhúsi, ég og Elías, þar sem hann flögraði frá einum uppáhaldsstaðnum yfir á annann. Hausinn á mér, eldhúsvaskurinn, eldavélin, aftur og aftur.

Og nú er ég komin með nóg! Hér með nenni ég ekki að vera veik lengur. Ætla samt ekki að þykjast vera orðin hraust, ekki alveg strax. Við skulum segja að heilsan sé svona 60% í dag. Nógu góð til að mæta í Baðhúsvinnuna í 3 klukkutíma. Nógu góð til að liggja ekki heima aaallan daginn. Ekki nógu góð til að mæta í báðar vinnurnar sama daginn. Ekki nógu góð til að fara nema tvær ferðir í rennibrautina í sundi í gær. Langt frá því nógu góð til að mæta á Boot Camp æfingu. En andskoti góð engu að síður! Mun betri en fyrir viku, hvað þá tveimur og ég tala nú ekki um fyrir þremur vikum. Yndislegt að geta takmarkað salernisferðirnar við sirka þrjár á dag eins og hjá eðlilegu fólki og enn yndislegra að geta borðað eitthvað annað en bláberjagraut.

Í síðustu viku fór ég út úr húsi í fyrsta skipti þennan mánuð og kíkti í bíó. Á leiðinni út í bíl fannst mér lyktin af útiloftinu skrýtin og litirnir í kringum mig undarlegir. Miklu raunverulegri heldur en í sjónvarpinu. Þegar í Kringlubíó var komið fannst mér eins og ég væri stigin inn í sjónvarpið. Þar var fullt af fólki! Alvöru fólki! Ég og Kjartan settumst síðan ásamt litlum börnum og foreldrum þeirra í sal 1 með popp og tilheyrandi og gláptum á Harry Potter í tæpa 3 tíma. "Þetta atriði þarna í lokin gerðist sko ekki svona í alvörunnui" mælti hin fróða ég sem hafði lifað og hrærst í Harry Potter bókunum undanfarnar vikur. "Gyða, ekki segja 'í alvörunni' um Harry Potter bækurnar, það er krípí"

Á morgun ætla ég í afmælispartý. O já, út á meðal fólks skal ég! Vonandi verð ég viðræðuhæf um eitthvað annað en salernisferðir og Harry Potter!

Ég á tvo alveg uppáhaldskúnna hér í Baðhúsinu. Ég verð alltaf pínu glöð þegar þær koma labbandi, hafandi greinilega byrjað að brosa á tröppunum fyrir utan, gott ef ekki í bílnum á leiðinni. Önnur er pínulítil fullorðin kona sem nær varla upp fyrir móttökuborðið. Hún er greinilega af erlendu bergi brotin, þeldökk og með kolsvart hárið stíffléttað í margar litlar fléttur. Talar voða fína íslensku og ávarpar mig alltaf "heyrðu vinkona". Hin er ljóshærð stelpa á aldur við mig. Brosir og brosir og heilsar alltaf þegar hún kemur með svona krúttlegu "hæjj" og kveður með álíka krúttlegu "bæjj, við sjáumst!"

Þessar tvær eiga ekki mikið sameiginlegt, svo ég viti, annað en að vera duglegar að mæta í ræktina og vera alltaf brosandi. Ég væri til í að vita hvað veldur því að þær eru alltaf svona glaðar og fá að vera með í því!

Þegar ég sit hérna í móttökustólnum með vinnubrosið og vorkenni mér pínu að þurfa að vinna aaaallan daginn þá er alveg ofboðslega hressandi þegar önnur þessara tveggja kemur skoppandi inn. Þá skipti ég vinnubrosinu ósjálfrátt út fyrir alvöru bros.

Vildi bara láta vita...

Þar sem ég sat á rúmstokknum mínum í morgun og fáraðist yfir því að eiga gjörsamlega EKKERT til að vera í að neðan mundi ég eftir buxum sem ég á en hef ekki notað lengi. "Jááá! Alveg rétt!" Ég lagði upp í leit að buxunum sem eru Levi's, víðar og þægilegar. Fötin mín eru hýst á a.m.k. þremur stöðum í íbúðinni svo það var verðugt verkefni í morgunsárið að finna þessar buxur. Ekki sá ég þær í fataskápnum mínum þar sem fötin sem ég nota mest eru geymd. Í efstu skúffunni í stóru kommóðunni í mömmu herbergi fann ég svona 17 pör af Levi's gallabuxum en allt reyndust þetta vera gömul pör af systur minni. Næsta skúffa hafði svo að geyma ótal peysur en engar buxur. Í þriðju skúffunni fann ég dimmissio búninginn minn, tvílitan flísbúning og glæsilega skikkju sem, ásamt lituðu hári og litaðri linsu í annað augað gerðu mig að gyðjunni Hel einn dag vorið 2006. "Hvað ætli stelpurnar segðu ef ég mætti í þessu í dag?"

Í neðstu skúffunni voru síðan föt sem mér áskotnuðust hjá þeirri góðu konu frú Lopez sem hýsti mig í Costa Rica. Þarna var rjómagula, hneppta náttfatasettið sem hún gaf mér eftir að töskunni minni, innihaldandi joe boxer náttfötin mín, var stolið. Þarna var hvíti, stutti pólóbolurinn með áletruninni "sexy baby" sem hún og herra Lopez, sem hvorugt töluðu orð í ensku, gáfu mér í afmælisgjöf. Þarna var líka perlum skrýddi gagnsæi síðerma bolurinn sem hún gaf mér til að vera í um jólin. Ekkert bólaði á buxunum góðu.

Í kommóðunni uppi hjá mér fann ég aðallega flíspeysur og náttföt. Þar á meðal var stóra græna flíspeysan sem ég hafði keypt í Monteverde Costa Rica til að halda á mér hita í næturkuldanum þar. Mér hafði að sjálfsögðu ekki dottið í hug að taka með flíspeysu til Costa Rica og þurfti því að fjárfesta í einni slíkri á ferðalagi mínu til hins kalda bosque nuboso eða skýjaskógarins (ekki regnskógur heldur skýjaskógur). Þessi sama flíspeysa kom sér síðan vel þegar ég þurfti að koma fyrir kattarnef lófastóru köngulónni sem ég fann inni á baðherbergi hjá mér seint um nótt heima hjá frú Lopez í Alajuela. Flykkið endaði ævina inni í flíspeysunni sem ég fleygði yfir það og steig svo á (kremj) með öskrið í hálsinum.

Á endanum lauk leitinni þar sem hún hafði hafist. Í fataskápnum þar sem ég geymi fötin sem ég nota mest. Auðvitað. Nú átti ég eftir að klæða mig í buxurnar góðu, klæða mig í allt annað, borða morgunmat, gefa Elíasi, leika við Elías, þvo mér, bursta tennur, taka til vinnudót, taka til íþróttadót, setja súpuna frá því í gær í nestisbox, setja kotasælu í annað nestisbox, taka til brauð (hrökk og venjulegt), banana og jógúrt, skella öllu draslinu ofan í tösku, á bakið og labba í vinnuna. Ég sem hafði vaknað kl. 7 var orðin of sein.

Sumarið er komið. Það eru nokkrir hlutir sem segja mér það. Til að byrja með er ég búin að skrúfa niður í öllum ofnum í herberginu mínu þar sem sólin sem skín inn um þakgluggana 5 sér mér fyrir meiri en nægum hita. Þessi sama sól, skínandi inn um þessa sömu 5 þakglugga, vekur mig iðulega fyrir allar aldir á morgnana. Einn glugganna er hagalega staðsettur beint fyrir ofan hausinn á mér og það er ekkert sumarlegra í mínum huga en að vakna við dagsljósið klukkan að ganga 6 um morgun. Á sunnudaginn gerði ég heiðarlega tilraun til að ráða bót á þessu sumarlega vandamáli en aldrei þessu vant þá brást herra Ikea mér og svo virðist sem ég muni halda því áfram í bili að vakna við fyrstu geisla sólarinnar.

Í öðru lagi er herbergið mitt ekki lengur þakið blöðum, glósum, bókum, möppum, miðum, plöstum og pennum. Nei, ég er búin að ganga frá skóladóti þessa árs, henda því sem mátti henda og pakka rest saman í tvo stóra möppuhlunka sem sitja nú sprenglærðir neðst í bókahillunni minni. Í staðinn er gólfið þakið svona litlum kringlóttum blaðsneplum þar sem gatarinn sem ég notaði í skipulagninguna lekur en ég tók ekkert eftir því í öllum tiltektarhamagangnum. Það er allt í lagi, ég ryksuga (kannski) bráðum!

Í þriðja lagi er ég búin að leggja svörtu víðu þægilegu prófbuxunum mínum og er búin að vera í pilsi og stuttermabol tvo daga í röð. Tvo daga í röð er ég líka búin að eiga hugguleg hádegishlé með huggulegu fólki úti í huggulegu grasinu fyrir framan Árnagarð milli þess sem ég sit á huggulegum stað inni á lesstofu og hamra sagnir inn í tölvuna.

Auk þess gerði ég mér fulla grein fyrir því í gær að sumarið með öllu sínu áhyggjuleysi væri komið þegar ég fattaði að stærsta vandamál dagsins var að finna einhvern til að koma með mér í sund.

Gleðilegt sumar!

Vúhú! Fór og heimsótti Kristínu á lesstofunni áðan. Það rak ég augun í svona "magic 8 ball" og spurði hana hvort okkur myndi ekki ganga vel á setn.I prófinu á þriðjudaginn.

Kúlan gaf þetta líka fína svar!

Ég hef því áveðið að hætta að læra í dag því hver þarf að lesa þegar örlögin eru manni hliðholl?

Vúhú!

Ég er svo undarlega stressuð fyrir síðasta prófið mitt að ég næ ekki að læra neitt!!! Um leið og ég les eitthvað er ég svo hrædd um að ég muni ekki ná að skilja það nógu vel að ég hætti að lesa. Djísús...

Í nótt vaknaði ég upp við minn eiginn hlátur. Það hefur ekki gerst áður!

Sjitt... Hvar er einbeitingin mín?

Það verður ljúft að klára prófin... Stefni á taumlaust afslappelsi upp í sveit í heila þrjá daga eftir próf. Er meira að segja búin að velja mér bækur til að taka með og ákveða hvernig snakk ég ætla að kaupa. Mmmm....

Dagurinn í gær var nær algjörlega laus við alla ánægju og skemmtun. Fyrri hluti dags var ekki bara gleðisnauður heldur vægast sagt óþægilegur. Um hádegisbilið í gær sat ég nefnilega, ásamt 5 konum á öllum aldri, á innri biðstofu leitarstöðvar krabbameinsfélagsins íklædd rjómagulum slopp og beið þess að Dr. Stefán framkvæmdi hina árlegu leghálsskoðun. Sjibbí. Sólskinið tók á móti mér þegar ég kom út, fylgdi mér alla leiðina heim og gerði sitt besta til að ofnbaka mig inni í bíl.

Ofnbakaða ég fékk mér vel útilátinn hádegismat og pakkaði síðan merkilegum bókum ofan í tösku. Innan tíðar sat ég við appelsínugulan bás með tónlist í eyrunum og ekkert utanaðkomandi truflaði gífurlega einbeitinguna utan stöku bergmál í háhæluðum skvísum. Það var ekki fyrr en ég varð vör við að ég var farin að hossa mér upp og niður í óþægilegum plaststólnum sem ég uppgötvaði að ég var alveg í spreng. Fyrsta pásan þann daginn var í kjölfarið tekin á klósettinu á Háskólatorgi með viðkomu í Hámu þar sem ég eyddi öllu klinkinu í vösunum í eplatrópí og bragðvonda súkkulaðibitaköku.

Aftur var ég sest við básinn minn. Skipti um tónlist, setti aftur í lestrargír og stefndi á að hægja ekki á fyrr en um kvöldmatarleytið. Kvöldmatarleytið kom en lestrarstress kom í veg fyrir að ég skryppi heim í mat. Það varð því úr að ég átti rómantískt kvöldmatarstefnumót á neðri hæð Gimli þar sem þreyttu við skiptum á milli okkar súkkulaðistykki og andvörpuðum af mæðu. Appelsínuguli básinn og plaststóllinn kölluðu á mig og þar sat ég fram að háttatíma. Lúxusmóment dagsins var tvímælalaust þessi eini Friends-þáttur sem uppgefnu lestrarhestarnir gláptu á fyrir svefninn

Í morgun vaknaði ég jafnþreytt og ég var þegar ég sofnaði. Hlunkaðist andvarpandi niður, borðaði brauð og las Fréttablaðið aftur á bak og áfram í frestunartilgangi. Nú sit ég á Bókhlöðunni með merkilegu bækurnar opnar á borðinu, hraðskrifaðar glósur út um allt og pennaveskið mitt einhvers staðar undir þessu öllu.

Það hljóta að vera komin próf.

Í gærmorgun varð mér hugsað til alls þess sem ég á ólokið. Hlutir sem ég hefði helst þurft að gera daginn áður, jafnvel þar áður, hvíldu á mér og hömruðu taktfast á samviskuna: Ég á eftir að setja bílinn á sumardekk, ég á eftir að fara á Árnastofnun og ljósrita úr einhverri gerseminni sem er of fín til að vera í hillum venjulegra bókasafna, ég á eftir að borga mánaðargjaldið í bókaklúbbnum mínum... og já, ég á enn eftir að tæma skyrsullið úr vatnsbrúsanum mínum síðan ég tók boost með mér í nesti fyrir viku. oj.

Í dag hefur verkefnabunkinn snarlækkað. Mín eigin framtakssemi á þar minnstar þakkir skildar heldur kom til sögunnar eitt stykki dáðadrengur. Dáðadrengurinn býsnaðist yfir því í hádeginu í gær að hafa ekki afnot af bíl til að komast leiðar sinnar seinni part dags. "Þú mátt alveg fara á mínum, ég þarf ekkert að nota hann fyrr en í kvöld" Bauð ég fram af einskærri fórnfýsi. "...Hann er reyndar enn á nagladekkjum svo þú yrðir að taka sjénsinn á því að verða sektaður..." Mundi ég skyndilega nokkrum andartökum síðar. Úr varð að Dáðadrengurinn ætlaði bara sjálfur að fara með bílinn í umfelgun og spara mér þannig burð á kattarhlandsblautum dekkjum úr og í geymsluna í kjallaranum, ferð og bið á hjólbarðaverkstæði og andþrengsliskvíðann yfir því að vera ekki enn búin að skipta af nagladekkjunum!

Vegna mikils biðtíma á hjólbarðaverkstæði hverfisins (ekki bara ég sem er á síðustu stundu með þessa hluti!) Varð ekkert úr dekkjaskiptingum í gær. Dáðadrengurinn stendur þó greinilega við það sem hann hefur lofað að gera því í morgun keyrði hann mig í vinnuna og fór sjálfur aðra ferð á hjólbarðaverkstæðið. Í tæpa 3 tíma sat ég við kennaraborð í Austurbæjarskóla, horfði á einn Simpsonþátt með fimmtubekkingum, leysti krossgátur með tíundubekkingumm, fékk mér kaffibolla, geispaði við og við og beið þess að klukkan yrði 11.15 og Dáðadrengurinn kæmi að sækja mig. Á tilsettum tíma kem ég út í bíl (sem var þá kominn á sumardekk, jeij!) og sé ekki betur en að skyrmyglaði vatnsbrúsinn minn standi opinn í framsætinu. "Hmm..." Hugsaði ég og opnaði bílinn með spurnarsvip.

Greyið hafði þá lent í því í röðinni á dekkjaverkstæðið að það byrjaði að rjúka undan húddinu á bílnum mínum! Við athugun reyndist vatnskassinn vera tómur (úbbs) og smurolían sömuleiðis uppurin (double-úbbs). Þegar hann svo fór heim með nagladekkin í geymsluna greip hann vatnsbrúsann minn, tæmdi, skolaði og fyllti af vatni, til að hafa við höndina ef skyldi fara að rjúka aftur úr TU. Án þess að gera nokkurn skapaðan hlut hafði meirihlutinn horfið af verkefnalistanum mínum, þar á meðal hlutir sem ég vissi ekki einu sinni að þyrfti að gera! Nú á ég bara eftira að borga bókaklúbbinn og þar vex mér ekkert svo mikið í augum. Boðskapur: Lánið öðrum bíla yðvarra og yður mun vel farnast.

Nú sit ég í tölvuverinu í Árnagarði eftir framar vonum vel heppnaða ljósritunarferð í hið allra helgasta. Ólíkt síðasta skipti sem ég fór þangað inn var konan á skrifstofunni við, ég hafði lausafjár á reiðum höndum til að borga fyrir ljósritunina og ég læsti mig ekki neins staðar inni.

Vúhú!